İran İslâm Devriminin Lideri Humeynî nin Sünnîliğe Bakışı — Mustafa Yüce

Bu çalışmada Humeynî nin Sünnîliğe bakışı onun eserleri fetvaları ve söylemleri temelinde incelenmektedir Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımını yansıtan temel meseleler ele alınırken öncelikle Şiî mezhebinde tarihsel süreç içerisinde bu konulara nasıl yaklaşıldığı analiz edilmiştir Böylece Humeynî nin görüşlerinin klasik Şiî ulemânın söylemiyle ne derece örtüştüğü veya onlardan ne ölçüde farklılaştığı tespit edilmeye çalışılmıştır Mezhepler arası ilişkiler İslâm dünyasının tarih boyunca önemli bir tartışma alanı olmuştur Özellikle Sünnî Şiî ayrışması siyasi itikadî ve amelî yönleriyle ele alınması gereken bir konu olarak öne çıkmaktadır Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîlik karşısında geliştirdiği siyasi itikadî ve amelî tutumlar araştırmanın problemini oluşturmaktadır Araştırmanın amacı Humeynî nin Sünnîlik karşısında nasıl bir konum aldığı ve onun İslâm birliği söyleminin ne derece gerçekçi olduğu gibi sorulara yanıt vermektir Bu doğrultuda Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri bütüncül bir şekilde objektif olarak ele alınmış ve analiz edilmiştir Bu bağlamda Humeynî nin dışa dönük ve içeriye dönük mesajları ayrıntılı bir şekilde incelenmiş farklı söylemler arasındaki ilişkiler analiz edilerek onun benimsediği görüş tespit edilmeye çalışılmıştır Literatürde Humeynî nin siyasi yönü üzerine pek çok çalışma bulunmasına karşın onun dinî söylemlerinin Sünnîlik bağlamındaki düşüncelerinin ve özellikle İslâm birliği söyleminin ayrıntılı bir incelemeye tâbi tutulduğu çalışmalar sınırlıdır Bu araştırma doğrudan Humeynî nin kendi eserlerinden hareketle birincil kaynaklara dayalı bir çözümleme sunarak alandaki eksikliği gidermeyi hedeflemektedir Araştırmada Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri siyaset itikad ve ibadet bağlamında ele alınmaktadır Humeynî nin Sünnîlikle doğrudan veya dolaylı olarak ilişki kurmadığı meseleler araştırmaya dahil edilmemiştir Siyaset bağlamında imâmet anlayışı İslâm birliği söylemi ve ötekine bakış gibi konular incelenmiştir Humeynî nin Sünnîlik karşısında Şiîliği nasıl konumlandırdığı Sünnî toplulukları hangi çerçevede ele aldığı ve İslâm birliği söylemini ne şekilde yorumladığı analiz edilmiştir İtikad açısından iman ve İslâm şirk bedâ şefaat ve takıyye gibi temel konular üzerinden Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımı incelenmiştir Bu doğrultuda onun Sünnîleri itikad açısından hangi noktalarda eleştirdiği analiz edilmiştir İbadet bağlamında ise Humeynî nin abdest namaz zekât nikâh Sünnî mahkemeleri ve fıkhî mezhepler gibi konular hakkındaki değerlendirmeleri incelenmiş Sünnî uygulamalara yönelik bakışı ortaya konulmuştur Elde edilen bulgular Humeynî nin Sünnîliği itikadî anlamda sorunlu bir yapı olarak gördüğünü ancak siyasi düzlemde İslâm birliği söylemi üzerinden bir denge politikası yürüttüğünü göstermektedir Humeynî nin İslâm birliği anlayışının aslında Şiî temelli bir liderlik modeli sunduğu ve Sünnî toplulukların bu modele uyum sağlamasının hedeflendiği sonucuna ulaşılmıştır Sonuç olarak Humeynî nin Sünnîliğe yönelik eleştirilerinin altında geleneksel Şiî teolojisinin temel kavramları kadar modern dönem İran siyasetinin mezhep eksenli yaklaşımlarının da etkili olduğu tespit edilmiştir Çalışmanın mezhepler arası ilişkileri akademik bir perspektiften değerlendirme ve modern Şiî düşüncesinin Sünnîliğe bakışını analiz etme açısından alana katkı sağlaması beklenmektedir Yazar Mustafa Yüce Sayfa Sayısı 392 Çeviri Ebat 13X21 Basım Dili TÜRKÇE Basım Tarihi Nisan 2026 Kağıt Cinsi 2 Hamur Kredi Kartı Tek Çekim 0 00

Bu çalışmada Humeynî nin Sünnîliğe bakışı onun eserleri fetvaları ve söylemleri temelinde incelenmektedir Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımını yansıtan temel meseleler ele alınırken öncelikle Şiî mezhebinde tarihsel süreç içerisinde bu konulara nasıl yaklaşıldığı analiz edilmiştir Böylece Humeynî nin görüşlerinin klasik Şiî ulemânın söylemiyle ne derece örtüştüğü veya onlardan ne ölçüde farklılaştığı tespit edilmeye çalışılmıştır Mezhepler arası ilişkiler İslâm dünyasının tarih boyunca önemli bir tartışma alanı olmuştur Özellikle Sünnî Şiî ayrışması siyasi itikadî ve amelî yönleriyle ele alınması gereken bir konu olarak öne çıkmaktadır Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîlik karşısında geliştirdiği siyasi itikadî ve amelî tutumlar araştırmanın problemini oluşturmaktadır Araştırmanın amacı Humeynî nin Sünnîlik karşısında nasıl bir konum aldığı ve onun İslâm birliği söyleminin ne derece gerçekçi olduğu gibi sorulara yanıt vermektir Bu doğrultuda Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri bütüncül bir şekilde objektif olarak ele alınmış ve analiz edilmiştir Bu bağlamda Humeynî nin dışa dönük ve içeriye dönük mesajları ayrıntılı bir şekilde incelenmiş farklı söylemler arasındaki ilişkiler analiz edilerek onun benimsediği görüş tespit edilmeye çalışılmıştır Literatürde Humeynî nin siyasi yönü üzerine pek çok çalışma bulunmasına karşın onun dinî söylemlerinin Sünnîlik bağlamındaki düşüncelerinin ve özellikle İslâm birliği söyleminin ayrıntılı bir incelemeye tâbi tutulduğu çalışmalar sınırlıdır Bu araştırma doğrudan Humeynî nin kendi eserlerinden hareketle birincil kaynaklara dayalı bir çözümleme sunarak alandaki eksikliği gidermeyi hedeflemektedir Araştırmada Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri siyaset itikad ve ibadet bağlamında ele alınmaktadır Humeynî nin Sünnîlikle doğrudan veya dolaylı olarak ilişki kurmadığı meseleler araştırmaya dahil edilmemiştir Siyaset bağlamında imâmet anlayışı İslâm birliği söylemi ve ötekine bakış gibi konular incelenmiştir Humeynî nin Sünnîlik karşısında Şiîliği nasıl konumlandırdığı Sünnî toplulukları hangi çerçevede ele aldığı ve İslâm birliği söylemini ne şekilde yorumladığı analiz edilmiştir İtikad açısından iman ve İslâm şirk bedâ şefaat ve takıyye gibi temel konular üzerinden Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımı incelenmiştir Bu doğrultuda onun Sünnîleri itikad açısından hangi noktalarda eleştirdiği analiz edilmiştir İbadet bağlamında ise Humeynî nin abdest namaz zekât nikâh Sünnî mahkemeleri ve fıkhî mezhepler gibi konular hakkındaki değerlendirmeleri incelenmiş Sünnî uygulamalara yönelik bakışı ortaya konulmuştur Elde edilen bulgular Humeynî nin Sünnîliği itikadî anlamda sorunlu bir yapı olarak gördüğünü ancak siyasi düzlemde İslâm birliği söylemi üzerinden bir denge politikası yürüttüğünü göstermektedir Humeynî nin İslâm birliği anlayışının aslında Şiî temelli bir liderlik modeli sunduğu ve Sünnî toplulukların bu modele uyum sağlamasının hedeflendiği sonucuna ulaşılmıştır Sonuç olarak Humeynî nin Sünnîliğe yönelik eleştirilerinin altında geleneksel Şiî teolojisinin temel kavramları kadar modern dönem İran siyasetinin mezhep eksenli yaklaşımlarının da etkili olduğu tespit edilmiştir Çalışmanın mezhepler arası ilişkileri akademik bir perspektiften değerlendirme ve modern Şiî düşüncesinin Sünnîliğe bakışını analiz etme açısından alana katkı sağlaması beklenmektedir

Bu çalışmada Humeynî nin Sünnîliğe bakışı onun eserleri fetvaları ve söylemleri temelinde incelenmektedir Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımını yansıtan temel meseleler ele alınırken öncelikle Şiî mezhebinde tarihsel süreç içerisinde bu konulara nasıl yaklaşıldığı analiz edilmiştir Böylece Humeynî nin görüşlerinin klasik Şiî ulemânın söylemiyle ne derece örtüştüğü veya onlardan ne ölçüde farklılaştığı tespit edilmeye çalışılmıştır Mezhepler arası ilişkiler İslâm dünyasının tarih boyunca önemli bir tartışma alanı olmuştur Özellikle Sünnî Şiî ayrışması siyasi itikadî ve amelî yönleriyle ele alınması gereken bir konu olarak öne çıkmaktadır Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîlik karşısında geliştirdiği siyasi itikadî ve amelî tutumlar araştırmanın problemini oluşturmaktadır Araştırmanın amacı Humeynî nin Sünnîlik karşısında nasıl bir konum aldığı ve onun İslâm birliği söyleminin ne derece gerçekçi olduğu gibi sorulara yanıt vermektir Bu doğrultuda Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri bütüncül bir şekilde objektif olarak ele alınmış ve analiz edilmiştir Bu bağlamda Humeynî nin dışa dönük ve içeriye dönük mesajları ayrıntılı bir şekilde incelenmiş farklı söylemler arasındaki ilişkiler analiz edilerek onun benimsediği görüş tespit edilmeye çalışılmıştır Literatürde Humeynî nin siyasi yönü üzerine pek çok çalışma bulunmasına karşın onun dinî söylemlerinin Sünnîlik bağlamındaki düşüncelerinin ve özellikle İslâm birliği söyleminin ayrıntılı bir incelemeye tâbi tutulduğu çalışmalar sınırlıdır Bu araştırma doğrudan Humeynî nin kendi eserlerinden hareketle birincil kaynaklara dayalı bir çözümleme sunarak alandaki eksikliği gidermeyi hedeflemektedir Araştırmada Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri siyaset itikad ve ibadet bağlamında ele alınmaktadır Humeynî nin Sünnîlikle doğrudan veya dolaylı olarak ilişki kurmadığı meseleler araştırmaya dahil edilmemiştir Siyaset bağlamında imâmet anlayışı İslâm birliği söylemi ve ötekine bakış gibi konular incelenmiştir Humeynî nin Sünnîlik karşısında Şiîliği nasıl konumlandırdığı Sünnî toplulukları hangi çerçevede ele aldığı ve İslâm birliği söylemini ne şekilde yorumladığı analiz edilmiştir İtikad açısından iman ve İslâm şirk bedâ şefaat ve takıyye gibi temel konular üzerinden Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımı incelenmiştir Bu doğrultuda onun Sünnîleri itikad açısından hangi noktalarda eleştirdiği analiz edilmiştir İbadet bağlamında ise Humeynî nin abdest namaz zekât nikâh Sünnî mahkemeleri ve fıkhî mezhepler gibi konular hakkındaki değerlendirmeleri incelenmiş Sünnî uygulamalara yönelik bakışı ortaya konulmuştur Elde edilen bulgular Humeynî nin Sünnîliği itikadî anlamda sorunlu bir yapı olarak gördüğünü ancak siyasi düzlemde İslâm birliği söylemi üzerinden bir denge politikası yürüttüğünü göstermektedir Humeynî nin İslâm birliği anlayışının aslında Şiî temelli bir liderlik modeli sunduğu ve Sünnî toplulukların bu modele uyum sağlamasının hedeflendiği sonucuna ulaşılmıştır Sonuç olarak Humeynî nin Sünnîliğe yönelik eleştirilerinin altında geleneksel Şiî teolojisinin temel kavramları kadar modern dönem İran siyasetinin mezhep eksenli yaklaşımlarının da etkili olduğu tespit edilmiştir Çalışmanın mezhepler arası ilişkileri akademik bir perspektiften değerlendirme ve modern Şiî düşüncesinin Sünnîliğe bakışını analiz etme açısından alana katkı sağlaması beklenmektedir Tanıtım Bülteninden

Bu çalışmada Humeynî nin Sünnîliğe bakışı onun eserleri fetvaları ve söylemleri temelinde incelenmektedir Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımını yansıtan temel meseleler ele alınırken öncelikle Şiî mezhebinde tarihsel süreç içerisinde bu konulara nasıl yaklaşıldığı analiz edilmiştir Böylece Humeynî nin görüşlerinin klasik Şiî ulemânın söylemiyle ne derece örtüştüğü veya onlardan ne ölçüde farklılaştığı tespit edilmeye çalışılmıştır Mezhepler arası ilişkiler İslâm dünyasının tarih boyunca önemli bir tartışma alanı olmuştur Özellikle Sünnî Şiî ayrışması siyasi itikadî ve amelî yönleriyle ele alınması gereken bir konu olarak öne çıkmaktadır Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîlik karşısında geliştirdiği siyasi itikadî ve amelî tutumlar araştırmanın problemini oluşturmaktadır Araştırmanın amacı Humeynî nin Sünnîlik karşısında nasıl bir konum aldığı ve onun İslâm birliği söyleminin ne derece gerçekçi olduğu gibi sorulara yanıt vermektir Bu doğrultuda Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri bütüncül bir şekilde objektif olarak ele alınmış ve analiz edilmiştir Bu bağlamda Humeynî nin dışa dönük ve içeriye dönük mesajları ayrıntılı bir şekilde incelenmiş farklı söylemler arasındaki ilişkiler analiz edilerek onun benimsediği görüş tespit edilmeye çalışılmıştır Literatürde Humeynî nin siyasi yönü üzerine pek çok çalışma bulunmasına karşın onun dinî söylemlerinin Sünnîlik bağlamındaki düşüncelerinin ve özellikle İslâm birliği söyleminin ayrıntılı bir incelemeye tâbi tutulduğu çalışmalar sınırlıdır Bu araştırma doğrudan Humeynî nin kendi eserlerinden hareketle birincil kaynaklara dayalı bir çözümleme sunarak alandaki eksikliği gidermeyi hedeflemektedir Araştırmada Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri siyaset itikad ve ibadet bağlamında ele alınmaktadır Humeynî nin Sünnîlikle doğrudan veya dolaylı olarak ilişki kurmadığı meseleler araştırmaya dahil edilmemiştir Siyaset bağlamında imâmet anlayışı İslâm birliği söylemi ve ötekine bakış gibi konular incelenmiştir Humeynî nin Sünnîlik karşısında Şiîliği nasıl konumlandırdığı Sünnî toplulukları hangi çerçevede ele aldığı ve İslâm birliği söylemini ne şekilde yorumladığı analiz edilmiştir İtikad açısından iman ve İslâm şirk bedâ şefaat ve takıyye gibi temel konular üzerinden Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımı incelenmiştir Bu doğrultuda onun Sünnîleri itikad açısından hangi noktalarda eleştirdiği analiz edilmiştir İbadet bağlamında ise Humeynî nin abdest namaz zekât nikâh Sünnî mahkemeleri ve fıkhî mezhepler gibi konular hakkındaki değerlendirmeleri incelenmiş Sünnî uygulamalara yönelik bakışı ortaya konulmuştur Elde edilen bulgular Humeynî nin Sünnîliği itikadî anlamda sorunlu bir yapı olarak gördüğünü ancak siyasi düzlemde İslâm birliği söylemi üzerinden bir denge politikası yürüttüğünü göstermektedir Humeynî nin İslâm birliği anlayışının aslında Şiî temelli bir liderlik modeli sunduğu ve Sünnî toplulukların bu modele uyum sağlamasının hedeflendiği sonucuna ulaşılmıştır Sonuç olarak Humeynî nin Sünnîliğe yönelik eleştirilerinin altında geleneksel Şiî teolojisinin temel kavramları kadar modern dönem İran siyasetinin mezhep eksenli yaklaşımlarının da etkili olduğu tespit edilmiştir Çalışmanın mezhepler arası ilişkileri akademik bir perspektiften değerlendirme ve modern Şiî düşüncesinin Sünnîliğe bakışını analiz etme açısından alana katkı sağlaması beklenmektedir

Bu çalışmada Humeynî nin Sünnîliğe bakışı onun eserleri fetvaları ve söylemleri temelinde incelenmektedir Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımını yansıtan temel meseleler ele alınırken öncelikle Şiî mezhebinde tarihsel süreç içerisinde bu konulara nasıl yaklaşıldığı analiz edilmiştir Böylece Humeynî nin görüşlerinin klasik Şiî ulemânın söylemiyle ne derece örtüştüğü veya onlardan ne ölçüde farklılaştığı tespit edilmeye çalışılmıştır Mezhepler arası ilişkiler İslâm dünyasının tarih boyunca önemli bir tartışma alanı olmuştur Özellikle Sünnî Şiî ayrışması siyasi itikadî ve amelî yönleriyle ele alınması gereken bir konu olarak öne çıkmaktadır Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîlik karşısında geliştirdiği siyasi itikadî ve amelî tutumlar araştırmanın problemini oluşturmaktadır Araştırmanın amacı Humeynî nin Sünnîlik karşısında nasıl bir konum aldığı ve onun İslâm birliği söyleminin ne derece gerçekçi olduğu gibi sorulara yanıt vermektir Bu doğrultuda Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri bütüncül bir şekilde objektif olarak ele alınmış ve analiz edilmiştir Bu bağlamda Humeynî nin dışa dönük ve içeriye dönük mesajları ayrıntılı bir şekilde incelenmiş farklı söylemler arasındaki ilişkiler analiz edilerek onun benimsediği görüş tespit edilmeye çalışılmıştır Literatürde Humeynî nin siyasi yönü üzerine pek çok çalışma bulunmasına karşın onun dinî söylemlerinin Sünnîlik bağlamındaki düşüncelerinin ve özellikle İslâm birliği söyleminin ayrıntılı bir incelemeye tâbi tutulduğu çalışmalar sınırlıdır Bu araştırma doğrudan Humeynî nin kendi eserlerinden hareketle birincil kaynaklara dayalı bir çözümleme sunarak alandaki eksikliği gidermeyi hedeflemektedir Araştırmada Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri siyaset itikad ve ibadet bağlamında ele alınmaktadır Humeynî nin Sünnîlikle doğrudan veya dolaylı olarak ilişki kurmadığı meseleler araştırmaya dahil edilmemiştir Siyaset bağlamında imâmet anlayışı İslâm birliği söylemi ve ötekine bakış gibi konular incelenmiştir Humeynî nin Sünnîlik karşısında Şiîliği nasıl konumlandırdığı Sünnî toplulukları hangi çerçevede ele aldığı ve İslâm birliği söylemini ne şekilde yorumladığı analiz edilmiştir İtikad açısından iman ve İslâm şirk bedâ şefaat ve takıyye gibi temel konular üzerinden Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımı incelenmiştir Bu doğrultuda onun Sünnîleri itikad açısından hangi noktalarda eleştirdiği analiz edilmiştir İbadet bağlamında ise Humeynî nin abdest namaz zekât nikâh Sünnî mahkemeleri ve fıkhî mezhepler gibi konular hakkındaki değerlendirmeleri incelenmiş Sünnî uygulamalara yönelik bakışı ortaya konulmuştur Elde edilen bulgular Humeynî nin Sünnîliği itikadî anlamda sorunlu bir yapı olarak gördüğünü ancak siyasi düzlemde İslâm birliği söylemi üzerinden bir denge politikası yürüttüğünü göstermektedir Humeynî nin İslâm birliği anlayışının aslında Şiî temelli bir liderlik modeli sunduğu ve Sünnî toplulukların bu modele uyum sağlamasının hedeflendiği sonucuna ulaşılmıştır Sonuç olarak Humeynî nin Sünnîliğe yönelik eleştirilerinin altında geleneksel Şiî teolojisinin temel kavramları kadar modern dönem İran siyasetinin mezhep eksenli yaklaşımlarının da etkili olduğu tespit edilmiştir Çalışmanın mezhepler arası ilişkileri akademik bir perspektiften değerlendirme ve modern Şiî düşüncesinin Sünnîliğe bakışını analiz etme açısından alana katkı sağlaması beklenmektedir

Bu çalışmada Humeynî nin Sünnîliğe bakışı onun eserleri fetvaları ve söylemleri temelinde incelenmektedir Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımını yansıtan temel meseleler ele alınırken öncelikle Şiî mezhebinde tarihsel süreç içerisinde bu konulara nasıl yaklaşıldığı analiz edilmiştir Böylece Humeynî nin görüşlerinin klasik Şiî ulemânın söylemiyle ne derece örtüştüğü veya onlardan ne ölçüde farklılaştığı tespit edilmeye çalışılmıştır Mezhepler arası ilişkiler İslâm dünyasının tarih boyunca önemli bir tartışma alanı olmuştur Özellikle Sünnî Şiî ayrışması siyasi itikadî ve amelî yönleriyle ele alınması gereken bir konu olarak öne çıkmaktadır Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîlik karşısında geliştirdiği siyasi itikadî ve amelî tutumlar araştırmanın problemini oluşturmaktadır Araştırmanın amacı Humeynî nin Sünnîlik karşısında nasıl bir konum aldığı ve onun İslâm birliği söyleminin ne derece gerçekçi olduğu gibi sorulara yanıt vermektir Bu doğrultuda Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri bütüncül bir şekilde objektif olarak ele alınmış ve analiz edilmiştir Bu bağlamda Humeynî nin dışa dönük ve içeriye dönük mesajları ayrıntılı bir şekilde incelenmiş farklı söylemler arasındaki ilişkiler analiz edilerek onun benimsediği görüş tespit edilmeye çalışılmıştır Literatürde Humeynî nin siyasi yönü üzerine pek çok çalışma bulunmasına karşın onun dinî söylemlerinin Sünnîlik bağlamındaki düşüncelerinin ve özellikle İslâm birliği söyleminin ayrıntılı bir incelemeye tâbi tutulduğu çalışmalar sınırlıdır Bu araştırma doğrudan Humeynî nin kendi eserlerinden hareketle birincil kaynaklara dayalı bir çözümleme sunarak alandaki eksikliği gidermeyi hedeflemektedir Araştırmada Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri siyaset itikad ve ibadet bağlamında ele alınmaktadır Humeynî nin Sünnîlikle doğrudan veya dolaylı olarak ilişki kurmadığı meseleler araştırmaya dahil edilmemiştir Siyaset bağlamında imâmet anlayışı İslâm birliği söylemi ve ötekine bakış gibi konular incelenmiştir Humeynî nin Sünnîlik karşısında Şiîliği nasıl konumlandırdığı Sünnî toplulukları hangi çerçevede ele aldığı ve İslâm birliği söylemini ne şekilde yorumladığı analiz edilmiştir İtikad açısından iman ve İslâm şirk bedâ şefaat ve takıyye gibi temel konular üzerinden Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımı incelenmiştir Bu doğrultuda onun Sünnîleri itikad açısından hangi noktalarda eleştirdiği analiz edilmiştir İbadet bağlamında ise Humeynî nin abdest namaz zekât nikâh Sünnî mahkemeleri ve fıkhî mezhepler gibi konular hakkındaki değerlendirmeleri incelenmiş Sünnî uygulamalara yönelik bakışı ortaya konulmuştur Elde edilen bulgular Humeynî nin Sünnîliği itikadî anlamda sorunlu bir yapı olarak gördüğünü ancak siyasi düzlemde İslâm birliği söylemi üzerinden bir denge politikası yürüttüğünü göstermektedir Humeynî nin İslâm birliği anlayışının aslında Şiî temelli bir liderlik modeli sunduğu ve Sünnî toplulukların bu modele uyum sağlamasının hedeflendiği sonucuna ulaşılmıştır Sonuç olarak Humeynî nin Sünnîliğe yönelik eleştirilerinin altında geleneksel Şiî teolojisinin temel kavramları kadar modern dönem İran siyasetinin mezhep eksenli yaklaşımlarının da etkili olduğu tespit edilmiştir Çalışmanın mezhepler arası ilişkileri akademik bir perspektiften değerlendirme ve modern Şiî düşüncesinin Sünnîliğe bakışını analiz etme açısından alana katkı sağlaması beklenmektedir

Bu çalışmada Humeynî nin Sünnîliğe bakışı onun eserleri fetvaları ve söylemleri temelinde incelenmektedir Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımını yansıtan temel meseleler ele alınırken öncelikle Şiî mezhebinde tarihsel süreç içerisinde bu konulara nasıl yaklaşıldığı analiz edilmiştir Böylece Humeynî nin görüşlerinin klasik Şiî ulemânın söylemiyle ne derece örtüştüğü veya onlardan ne ölçüde farklılaştığı tespit edilmeye çalışılmıştır Mezhepler arası ilişkiler İslâm dünyasının tarih boyunca önemli bir tartışma alanı olmuştur Özellikle Sünnî Şiî ayrışması siyasi itikadî ve amelî yönleriyle ele alınması gereken bir konu olarak öne çıkmaktadır Bu bağlamda Humeynî nin Sünnîlik karşısında geliştirdiği siyasi itikadî ve amelî tutumlar araştırmanın problemini oluşturmaktadır Araştırmanın amacı Humeynî nin Sünnîlik karşısında nasıl bir konum aldığı ve onun İslâm birliği söyleminin ne derece gerçekçi olduğu gibi sorulara yanıt vermektir Bu doğrultuda Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri bütüncül bir şekilde objektif olarak ele alınmış ve analiz edilmiştir Bu bağlamda Humeynî nin dışa dönük ve içeriye dönük mesajları ayrıntılı bir şekilde incelenmiş farklı söylemler arasındaki ilişkiler analiz edilerek onun benimsediği görüş tespit edilmeye çalışılmıştır Literatürde Humeynî nin siyasi yönü üzerine pek çok çalışma bulunmasına karşın onun dinî söylemlerinin Sünnîlik bağlamındaki düşüncelerinin ve özellikle İslâm birliği söyleminin ayrıntılı bir incelemeye tâbi tutulduğu çalışmalar sınırlıdır Bu araştırma doğrudan Humeynî nin kendi eserlerinden hareketle birincil kaynaklara dayalı bir çözümleme sunarak alandaki eksikliği gidermeyi hedeflemektedir Araştırmada Humeynî nin Sünnîlik hakkındaki görüşleri siyaset itikad ve ibadet bağlamında ele alınmaktadır Humeynî nin Sünnîlikle doğrudan veya dolaylı olarak ilişki kurmadığı meseleler araştırmaya dahil edilmemiştir Siyaset bağlamında imâmet anlayışı İslâm birliği söylemi ve ötekine bakış gibi konular incelenmiştir Humeynî nin Sünnîlik karşısında Şiîliği nasıl konumlandırdığı Sünnî toplulukları hangi çerçevede ele aldığı ve İslâm birliği söylemini ne şekilde yorumladığı analiz edilmiştir İtikad açısından iman ve İslâm şirk bedâ şefaat ve takıyye gibi temel konular üzerinden Humeynî nin Sünnîliğe yönelik yaklaşımı incelenmiştir Bu doğrultuda onun Sünnîleri itikad açısından hangi noktalarda eleştirdiği analiz edilmiştir İbadet bağlamında ise Humeynî nin abdest namaz zekât nikâh Sünnî mahkemeleri ve fıkhî mezhepler gibi konular hakkındaki değerlendirmeleri incelenmiş Sünnî uygulamalara yönelik bakışı ortaya konulmuştur Elde edilen bulgular Humeynî nin Sünnîliği itikadî anlamda sorunlu bir yapı olarak gördüğünü ancak siyasi düzlemde İslâm birliği söylemi üzerinden bir denge politikası yürüttüğünü göstermektedir Humeynî nin İslâm birliği anlayışının aslında Şiî temelli bir liderlik modeli sunduğu ve Sünnî toplulukların bu modele uyum sağlamasının hedeflendiği sonucuna ulaşılmıştır Sonuç olarak Humeynî nin Sünnîliğe yönelik eleştirilerinin altında geleneksel Şiî teolojisinin temel kavramları kadar modern dönem İran siyasetinin mezhep eksenli yaklaşımlarının da etkili olduğu tespit edilmiştir Çalışmanın mezhepler arası ilişkileri akademik bir perspektiften değerlendirme ve modern Şiî düşüncesinin Sünnîliğe bakışını analiz etme açısından alana katkı sağlaması beklenmektedir