İsar Yüreğimin İncileri — Sultan Erbey

Bazı yaralar sessizdir kendini ancak kalbin en dip odasında duyurur Bazı insanlar ise hayatımıza yalnızca bir an için uğrayıp içimizde asırlık bir yankı bırakır Bu kitap o yankının içinden yürüyerek yazıldı İsâr Yüreğimin İncileri aşkın yalnızca bir duygu değil insanın kendi varoluşuyla yaptığı derin bir hesaplaşma olduğunu fısıldıyor Bazen sevdiğimiz için yanıyoruz bazen de yanarak seviyoruz Ve insan en sonunda şunu anlıyor Aşk bir kalbi kaybetmek değil kendini yeniden bulmanın en çetin yoludur Bu sayfalar sessiz bir sızıdan doğup hakikatin ışığıyla yoğrulmuş kırılgan bir iç yolculuğun izlerini taşıyor Her cümlede biraz hüzün biraz umut biraz gece biraz da göğe bakan bir çocuk var Mistik bir fısıltıyla modern bir çığlık birbirine karışıyor Her şey geçer ama insan geçemediği yerlerde büyür Belki de bu yüzden inciler karanlıkta parıldar Ve insan karanlığın içinden geçmeden kendi ışığını göremez Elinde tuttuğun bu kitap kaybolmuş bir sesin değil yeniden kendini duymayı seçen bir yüreğin hikâyesidir Aşkın yokluğun hiçliğin ve yeniden doğuşun kıyısından sana uzatılmış bir mektup Belki de okurken sen de fark edeceksin Her insan kendi incisini ancak kalbine eğildiğinde bulur

Bazı yaralar sessizdir kendini ancak kalbin en dip odasında duyurur Bazı insanlar ise hayatımıza yalnızca bir an için uğrayıp içimizde asırlık bir yankı bırakır Bu kitap o yankının içinden yürüyerek yazıldı İsâr Yüreğimin İncileri aşkın yalnızca bir duygu değil insanın kendi varoluşuyla yaptığı derin bir hesaplaşma olduğunu fısıldıyor Bazen sevdiğimiz için yanıyoruz bazen de yanarak seviyoruz Ve insan en sonunda şunu anlıyor Aşk bir kalbi kaybetmek değil kendini yeniden bulmanın en çetin yoludur Bu sayfalar sessiz bir sızıdan doğup hakikatin ışığıyla yoğrulmuş kırılgan bir iç yolculuğun izlerini taşıyor Her cümlede biraz hüzün biraz umut biraz gece biraz da göğe bakan bir çocuk var Mistik bir fısıltıyla modern bir çığlık birbirine karışıyor Her şey geçer ama insan geçemediği yerlerde büyür Belki de bu yüzden inciler karanlıkta parıldar Ve insan karanlığın içinden geçmeden kendi ışığını göremez Elinde tuttuğun bu kitap kaybolmuş bir sesin değil yeniden kendini duymayı seçen bir yüreğin hikâyesidir Aşkın yokluğun hiçliğin ve yeniden doğuşun kıyısından sana uzatılmış bir mektup Belki de okurken sen de fark edeceksin Her insan kendi incisini ancak kalbine eğildiğinde bulur