İşkenceci — Cafer Solgun

Yaşadığım işkenceli sorgu seanslarında belki tuhaf bir şeydir ama işkencecilerin ruh hallerini merak ederdim Bunları nasıl yapabiliyorlar diye düşünürdüm nasıl bu kadar insanlıktan çıkabiliyorlar nasıl insan içine çıkabiliyorlar nasıl bir ev aile hayatları var hiç kahveye gitmezler mi normal insan ilişkilerine girmezler mi Nasıl Bu romanı kaleme almamın esin kaynağı bu sorulardır İşkenceyi anlatan başka romanlar kuşkusuz vardır ama sanırım işkenceyi işkencecilerin gözünden anlatmayı deneyen ilk romandır bu Ne kadar başarılı olduğuna ise tabii ki okur karar verecek Bu romanın bir diğer kişisel esin kaynağı kendi açımdan bir yüzleşme vesilesi olmasıdır En zoru da bu oldu Bazı bölümleri ağlayarak ellerim titreyerek yazdım Bazı bölümlere cümlelere dönüp tekrar bakamadım Belki ağırımıza gidecektir ama bir ülkede işkence varsa bunun sorumlusu ve suçlusu sadece işkenceciler değil dolaylı ve doğrudan işkence suçuna ortaklık eden göz yuman görmezden duymazdan gelen ve hatta oh olsun diye düşünen herkestir Bu suçun sorumluluğundan arınmak zorundayız Yoksa tabii ki yaşamaya devam ederiz ama birbirimizin gözlerinin içine bakamadan ve hasta sakatlanmış bir toplum olmanın utancıyla

Yaşadığım işkenceli sorgu seanslarında belki tuhaf bir şeydir ama işkencecilerin ruh hallerini merak ederdim Bunları nasıl yapabiliyorlar diye düşünürdüm nasıl bu kadar insanlıktan çıkabiliyorlar nasıl insan içine çıkabiliyorlar nasıl bir ev aile hayatları var hiç kahveye gitmezler mi normal insan ilişkilerine girmezler mi Nasıl Bu romanı kaleme almamın esin kaynağı bu sorulardır İşkenceyi anlatan başka romanlar kuşkusuz vardır ama sanırım işkenceyi işkencecilerin gözünden anlatmayı deneyen ilk romandır bu Ne kadar başarılı olduğuna ise tabii ki okur karar verecek Bu romanın bir diğer kişisel esin kaynağı kendi açımdan bir yüzleşme vesilesi olmasıdır En zoru da bu oldu Bazı bölümleri ağlayarak ellerim titreyerek yazdım Bazı bölümlere cümlelere dönüp tekrar bakamadım Belki ağırımıza gidecektir ama bir ülkede işkence varsa bunun sorumlusu ve suçlusu sadece işkenceciler değil dolaylı ve doğrudan işkence suçuna ortaklık eden göz yuman görmezden duymazdan gelen ve hatta oh olsun diye düşünen herkestir Bu suçun sorumluluğundan arınmak zorundayız Yoksa tabii ki yaşamaya devam ederiz ama birbirimizin gözlerinin içine bakamadan ve hasta sakatlanmış bir toplum olmanın utancıyla Yayınevi SRC Yazar CAFER SOLGUN Sayfa Sayısı 190 SAYFA Yıl 2023

Yaşadığım işkenceli sorgu seanslarında belki tuhaf bir şeydir ama işkencecilerin ruh hallerini merak ederdim Bunları nasıl yapabiliyorlar diye düşünürdüm nasıl bu kadar insanlıktan çıkabiliyorlar nasıl insan içine çıkabiliyorlar nasıl bir ev aile hayatları var hiç kahveye gitmezler mi normal insan ilişkilerine girmezler mi Nasıl Bu romanı kaleme almamın esin kaynağı bu sorulardır İşkenceyi anlatan başka romanlar kuşkusuz vardır ama sanırım işkenceyi işkencecilerin gözünden anlatmayı deneyen ilk romandır bu Ne kadar başarılı olduğuna ise tabii ki okur karar verecek Bu romanın bir diğer kişisel esin kaynağı kendi açımdan bir yüzleşme vesilesi olmasıdır En zoru da bu oldu Bazı bölümleri ağlayarak ellerim titreyerek yazdım Bazı bölümlere cümlelere dönüp tekrar bakamadım Belki ağırımıza gidecektir ama bir ülkede işkence varsa bunun sorumlusu ve suçlusu sadece işkenceciler değil dolaylı ve doğrudan işkence suçuna ortaklık eden göz yuman görmezden duymazdan gelen ve hatta oh olsun diye düşünen herkestir Bu suçun sorumluluğundan arınmak zorundayız Yoksa tabii ki yaşamaya devam ederiz ama birbirimizin gözlerinin içine bakamadan ve hasta sakatlanmış bir toplum olmanın utancıyla

Yaşadığım işkenceli sorgu seanslarında belki tuhaf bir şeydir ama işkencecilerin ruh hallerini merak ederdim Bunları nasıl yapabiliyorlar diye düşünürdüm nasıl bu kadar insanlıktan çıkabiliyorlar nasıl insan içine çıkabiliyorlar nasıl bir ev aile hayatları var hiç kahveye gitmezler mi normal insan ilişkilerine girmezler mi Nasıl Bu romanı kaleme almamın esin kaynağı bu sorulardır İşkenceyi anlatan başka romanlar kuşkusuz vardır ama sanırım işkenceyi işkencecilerin gözünden anlatmayı deneyen ilk romandır bu Ne kadar başarılı olduğuna ise tabii ki okur karar verecek Bu romanın bir diğer kişisel esin kaynağı kendi açımdan bir yüzleşme vesilesi olmasıdır En zoru da bu oldu Bazı bölümleri ağlayarak ellerim titreyerek yazdım Bazı bölümlere cümlelere dönüp tekrar bakamadım Belki ağırımıza gidecektir ama bir ülkede işkence varsa bunun sorumlusu ve suçlusu sadece işkenceciler değil dolaylı ve doğrudan işkence suçuna ortaklık eden göz yuman görmezden duymazdan gelen ve hatta oh olsun diye düşünen herkestir Bu suçun sorumluluğundan arınmak zorundayız Yoksa tabii ki yaşamaya devam ederiz ama birbirimizin gözlerinin içine bakamadan ve hasta sakatlanmış bir toplum olmanın utancıyla

Yaşadığım işkenceli sorgu seanslarında belki tuhaf bir şeydir ama işkencecilerin ruh hallerini merak ederdim Bunları nasıl yapabiliyorlar diye düşünürdüm nasıl bu kadar insanlıktan çıkabiliyorlar nasıl insan içine çıkabiliyorlar nasıl bir ev aile hayatları var hiç kahveye gitmezler mi normal insan ilişkilerine girmezler mi Nasıl Bu romanı kaleme almamın esin kaynağı bu sorulardır İşkenceyi anlatan başka romanlar kuşkusuz vardır ama sanırım işkenceyi işkencecilerin gözünden anlatmayı deneyen ilk romandır bu Ne kadar başarılı olduğuna ise tabii ki okur karar verecek Bu romanın bir diğer kişisel esin kaynağı kendi açımdan bir yüzleşme vesilesi olmasıdır En zoru da bu oldu Bazı bölümleri ağlayarak ellerim titreyerek yazdım Bazı bölümlere cümlelere dönüp tekrar bakamadım Belki ağırımıza gidecektir ama bir ülkede işkence varsa bunun sorumlusu ve suçlusu sadece işkenceciler değil dolaylı ve doğrudan işkence suçuna ortaklık eden göz yuman görmezden duymazdan gelen ve hatta oh olsun diye düşünen herkestir Bu suçun sorumluluğundan arınmak zorundayız Yoksa tabii ki yaşamaya devam ederiz ama birbirimizin gözlerinin içine bakamadan ve hasta sakatlanmış bir toplum olmanın utancıyla

Yaşadığım işkenceli sorgu seanslarında belki tuhaf bir şeydir ama işkencecilerin ruh hallerini merak ederdim Bunları nasıl yapabiliyorlar diye düşünürdüm nasıl bu kadar insanlıktan çıkabiliyorlar nasıl insan içine çıkabiliyorlar nasıl bir ev aile hayatları var hiç kahveye gitmezler mi normal insan ilişkilerine girmezler mi Nasıl Bu romanı kaleme almamın esin kaynağı bu sorulardır İşkenceyi anlatan başka romanlar kuşkusuz vardır ama sanırım işkenceyi işkencecilerin gözünden anlatmayı deneyen ilk romandır bu Ne kadar başarılı olduğuna ise tabii ki okur karar verecek Bu romanın bir diğer kişisel esin kaynağı kendi açımdan bir yüzleşme vesilesi olmasıdır En zoru da bu oldu Bazı bölümleri ağlayarak ellerim titreyerek yazdım Bazı bölümlere cümlelere dönüp tekrar bakamadım Belki ağırımıza gidecektir ama bir ülkede işkence varsa bunun sorumlusu ve suçlusu sadece işkenceciler değil dolaylı ve doğrudan işkence suçuna ortaklık eden göz yuman görmezden duymazdan gelen ve hatta oh olsun diye düşünen herkestir Bu suçun sorumluluğundan arınmak zorundayız Yoksa tabii ki yaşamaya devam ederiz ama birbirimizin gözlerinin içine bakamadan ve hasta sakatlanmış bir toplum olmanın utancıyla