Jerfilma Aydınlığa Kavuşmuş Derinlikler — Fatma Tunç

Çiçekli bozkırların da eteğinde Bir buket çiçeğin anlatamadığı var Süslenmiş baharın düşlediği Yaşamış yaşlanmış bir dünya değildi Duyuramaz biten şeyler kısık sesini Bahar çiçekli bıraktığı yerde çiçeklerini Nefes yaşadıkça derinliğini yitirdi Değişiyormuş her şey beklentiler dışında Denk getirmek ufku göğün kanadına Umutsuzluk ev edinir umudun gölgesini Rüzgarın sesi esintilerde üşütür seslenişini Yurdun bazen hiç seçemediğindir gerçeklerden Yurdun unuttuğundur bazen neden Derinlikler içinde boyutsuz bir karanlık Ve sınırsızlıkla sınırlandırılamaz bir aydınlık Bu bir savaş mı yoksa kaçınılmazlık mı Bu bir yanlızlık mı yoksa koca bir alışkanlık