Kalem Dediğin Yalnızlıktır — Çiğdem Güner

göğsümü kanadından tutmayın kırılır yağmur suyu ile tarardı annem saçlarımı bundan bulut kokar ağzım kimsenin geçmişi yok gününe dokunmayan uzaklara deniz çizdim derin alıp kendi koyuluğumdan bekledim bekliyorum suya değsin ayaklarım mevsimleri açtım ortasından kimsenin kırmızı yağmuru yok diye gül kestim bahçenize solmadan kalmış babamın bıyıklarında gördüm edilmemiş tebessümler gibi gelirdi annem mutfaktan iyi ki uzanamaz çocukluğun raflarına büyükler