Kanlı Koza — Gülay Sena Dündar

Issız bir ormanın ortasında 3 genç derin bir çukuru toprakla kapatıyordu Titreyen eller işi bir an önce bitirip gitmek isterken korku dolu gözler kaçamak bakışlarını birbirinde gezdiriyordu Üçü de korkmuştu üçü de suçluydu Ve üçü de geleceğe dair endişeliydi Yüzleri yoktu Cinsiyetleri yoktu Onlara dair hiçbir bilgi yoktu Ellerindeki küreklerle ölümcül sırlarına toprak attılar ve en sonunda nefes nefese kürekleri bir kenara atıp kapatılmış derin çukurun önünde korkudan titreyen ellerini üst üste koydular ve birbirilerine sessiz bir yemin verdiler Bu sır bu ormanda kalacak 3 kişinin arasında mezara kadar gidecek