Kanûnkuj — Ömer Demir

Ax Xwezî bi wan rojan Wekî aniha li bîra min têt wê roja befirê serê xwe dixwar Piştî bangê êvarî berfbarînê dest pê kiribû û hêj heta bangê mexrebê du caran ban hatibûn malîn Befrîkên xwe me bo şeveke dirêj amade kiribûn Bavo hêj êvarî ji kulîna piştê gozikê qeliyê derxistibû û ancax îşev qeliyê şiyanên me zindî bihiştana Dadê ji êvarî de beroşeke mezin qelandibû û bo şîvê jî keşk lênabû keşka têr bi goştê perasûyan Şev kanûnkuj bû Bapîrê me digot wextekê ji wextan hêj Meydanbelekê gund bûye Şeveke weha li wan qewimiye û tenê camêrekî wê êvarê ji ewran têgihîştiye ku dê befireke bêmefer bibare lewra rabûye ji êvarî de gayê sor serjê kiriye goştê wî kelandiye û heta sibê ligel çar kurên xwe ban malîne Wê şevê bi bejna spîndaran befir hatiye û ji bilî wê malê gundî tev di bin befirê de fetisîne û xaniyên wan bi ser wan de hatine xwarê