Kapatma Kapıyı Aralık Kalsın — Sibel Katırcı

Uzaklaştıkça karşısında nasıl da küçülüyordu Ardında ufukta yitenler el sallıyordu gün ışığı saçan yüzleriyle o gün sessiz miydi şehir Ne bir çiçek ne bir kuş ne de rüzgâr Varlıkla yokluk arasında süzü len katledilmiş bir yaşamın hüznünü mü taşıyordu bulutlar öylesine çaresiz öylesine ürkek bir daha tutabilecek miydi bu düşün ellerinden Bulanık zihninde düşünceler birdirbir oynarken pireler gibi sıçrıyordu sarsıntılardan Yanındaki ses telaşla elma bahçele rinde geziniyor o duymuyordu Yumağın iki ucunun da kendisinde olduğunu bilmesine rağmen düğümlerden bulamıyordu öteki ucunu iç sesi iyi değilim diye haykırıyordu Bunca gel git arasında kaybolmuşken birdenbire bıçak gibi kesip attı bir ses düşüncelerini