Karanlık Yonca Bahçesi — Mahmut Dizçi

Bana bir geçmiş borçlusun Yıllar kayıp giderken ellerimizden Sararmış takvim yaprakları Islak hüzün dolarken yoncalar Bir gurur uğruna yitip gitti mesafeler Bahçeler en büyük ilkesizliğini yaşıyor Hatıralar sıcak acıları barındırıyor koynumda Sen hançerlerini bilerken solumda Geleceksen geçmişimi de getir gelecekten Kayboldun cennet bahçesinde sahiden Değişmiş midir acaba yüzün Güldüğün zaman papatyaları andıran gülüşlerin Güneş bile kıskanırdı o gülüşleri Peki ya ellerin Yüzümde güneşin sıcaklığını hissettiren ellerin Hâlâ bir yabancıda mı Çoktandır hiçbir yerdeydin Geçmişteki vaatlerin yalan mıydı sahiden Geceler yabancılaşırken yarınlarımıza Gitmiştin sahiden Bana bir veda borçlusun