Karanlıktaki Işık — Seda Ulu Seda Ulu

Yetimhaneden ayrıldığım gün on sekiz yaşına girdiğim gündü Margaret ın yanına gitmek için bu sevimsiz iç karartan koridordan son kez yürüyordum Aklımda tek başıma hayatımla ne yapacağım düşüncesiyle ilerlemeye devam ettim Yanına gidebileceğim kimse yoktu Bu koca dünyada yalnızdım Bu yalnızlık korkusunun nelere dönüşebileceği ve sahiplenme duygusunun hiç de masum olmayan yüzünü gerilimi ve heyecanı bir an eksiltmeden okurla paylaşıyor Tutkunun saplantının ve karanlığı paylaşmakla başlayan suç ortaklığının arasında hayatı boyunca neye benzediğini bile bilmediği aşkı keşfeden Galina nın yapabileceklerini okurken Ben olsam buna cesaret edebilir miydim sorusunu da sorduruyor

Bu kolyeyi gördüğümde aklıma sen geldin Boynundan hiç çıkarmanı istemiyorum Sana kanatlarını geriye doğru çırptığında geçmişini hatırlatsın ki geleceğine özgürce korkmadan uçabil Bunu hiç söylemek istemesem de bir gün yollarımız ayrı düşerse bu kolye sana beni hatırlatsın Nerede olursam olayım ruhum hep seninle olacak Sinek kuşunun kendi özgürlüğü için kanat çırpışına Galina nın tüm güvenli sığınaklarını yakıp yeniden doğması eşlik ediyor Karanlıktaki Işık ta Keskin sınırlarla çizilmiş bir adım ötesine geçilemeyecek bir tutkunun hapsettiği ruhunu özgür bırakma gücünü Jack in koşulsuz aşkında keşfederken nelerden vazgeçebileceğinin ve geçmişin yakasına yapışan ellerinden nasıl kurtulacağının yanıtını arıyor Karanlıktaki Işık kurgusal bir kasabada sıkışıp kalan insanların hayatlarını değiştirmek için göze alabildikleri bitmeyen ve zamanın eskitmek yerine daha da güçlendirdiği bir aşk ve saplantının tekinsiz soluğu ile herkesin yaşamına yeniden bakmasını sağlayacak sorularla dolu Galina nın aklından geçenler her satırda adeta zorlu bir aydınlanma öyküsüne dönüşüyor Hız kesmeyen bir maceranın içinde naif duygu yüklü ve zarif bir anlatımla zamanın içinde bir yolculuğa çıkaran Karanlıktaki Işık zamandan bağımsız kaçınılmaz bir kavuşmanın ve hiç de kolay olmayan kaybetmenin hikâyesini anlatıyor Tanıtım Bülteninden

Yetimhaneden ayrıldığım gün on sekiz yaşına girdiğim gündü Margaret ın yanına gitmek için bu sevimsiz iç karartan koridordan son kez yürüyordum Aklımda tek başıma hayatımla ne yapacağım düşüncesiyle ilerlemeye devam ettim Yanına gidebileceğim kimse yoktu Bu koca dünyada yalnızdım Bu yalnızlık korkusunun nelere dönüşebileceği ve sahiplenme duygusunun hiç de masum olmayan yüzünü gerilimi ve heyecanı bir an eksiltmeden okurla paylaşıyor Tutkunun saplantının ve karanlığı paylaşmakla başlayan suç ortaklığının arasında hayatı boyunca neye benzediğini bile bilmediği aşkı keşfeden Galina nın yapabileceklerini okurken Ben olsam buna cesaret edebilir miydim sorusunu da sorduruyor