Karınca — Said Seymen

hava esiyordu biraz soğuktu çocuğun açık kahve saçları uzamıştı rüzgarda dalgalanıyordu yanakları zengin şehir çocuklarınınki kadar tatlıydı o da mahzundu annesi gibi sol kolu sabitti sağ eli zevksiz ve ince kazağından sıyrılmıştı annesinin cepleri olan eteği ile oynuyordu işaret parmağı yere bakıyordu çok sevdim ana çocuğu hiç para vermedim ezan okunmaya başladı Allah büyük diye bağırıyordu müezzin ben yükümün sağ kolumu yorduğunu anladım içimden yanlış durakta indiğim için isyan ettim ama içimden dışımdan değil isyan dıştan olmamalı değil mi

Hava esiyordu biraz soğuktu çocuğun açık kahve saçları uzamıştı rüzgarda dalgalanıyordu yanakları zengin şehir çocuklarınınki kadar tatlıydı o da mahzundu annesi gibi sol kolu sabitti sağ eli zevksiz ve ince kazağından sıyrılmıştı annesinin cepleri olan eteği ile oynuyordu işaret parmağı yere bakıyordu çok sevdim ana çocuğu hiç para vermedim ezan okunmaya başladı Allah büyük diye bağırıyordu müezzin ben yükümün sağ kolumu yorduğunu anladım içimden yanlış durakta indiğim için isyan ettim ama içimden dışımdan değil isyan dıştan olmamalı değil mi

hava esiyordu biraz soğuktu çocuğun açık kahve saçları uzamıştı rüzgarda dalgalanıyordu yanakları zengin şehir çocuklarınınki kadar tatlıydı o da mahzundu annesi gibi sol kolu sabitti sağ eli zevksiz ve ince kazağından sıyrılmıştı annesinin cepleri olan eteği ile oynuyordu işaret parmağı yere bakıyordu çok sevdim ana çocuğu hiç para vermedim ezan okunmaya başladı Allah büyük diye bağırıyordu müezzin ben yükümün sağ kolumu yorduğunu anladım içimden yanlış durakta indiğim için isyan ettim ama içimden dışımdan değil isyan dıştan olmamalı değil mi