Karınca Kırk Olunca — Ahmet Şerif İzgören

Yalnızlık kendi soluğunu duymaktır Kendi soluğunu dinlemek olanları kendine söylemektir Açtır hüzün doymaz Anılardan seslerden yüzlerden beslenir beslendikçe büyür Büyüdükçe daha çok şey ister Ve hüzün zekidir Kime gideceğini bilir Kiminle yaşayacağını kiminle kalkacağını da Yazar yalnız yazar hüzünlü ve yazar düşünceli Kitap Tuhaf hacmine sığmayan taşan kabaran köpüren kuduran sizi kendine doğru çeken yüreğinizi titreten yalnızlığı hüznü erkek olma durumunu kadın olma durumunu çocukluğu mutluluğu aldat ıl mayı ve temelde insanı anlatan bizi bize gösteren hem de gözümüze sokmadan Bu günlerde pek rastlanmayan sağlam bir dil Çocukluktan ihtiyarlığa uzanan yolda u mutluluk durumunun iç içe olduğunu ve birçok zaman kazanmanın kaybetmek kaybetmenin kazanmak anlamını taşıdığını imleyen ironik bir yapı Aşkın hassas kafesine dokunan ve teraziyi allak bullak eden bir kurgu Sakin sıcak ama aba altından sopa göstermeyi de ihmal etmeyen bir üslup Metinlerinin altını mümkün olduğunca doldurmaya çabalarken ilmiklerini sabırla atan mürekkebi kalemine sığmayan bir yazar Kıpırdayan okundukça büyüyen hacmini aşan bir kitap Hakan Akdoğan img src https s3 eu west 1 amazonaws com dia kitadagitim ckeditor_assets pictures 53 content_1_original_original jpg alt height 15 width 15 font size 1 color white font img