Katre — Fatma Özer

Bilinmeyen ve çoğul yalnızlıkların esiri olan insanların siyahlığıydı binlerce damla Mahkumu olduğu acımasız kırıkların gökyüzünü ağlattığı o damlalar Gece yarısı yastığın kenarındaki o masum ıslaklıklar Dalıp gitmelerin vermiş olduğu imkansızlıkların süzülüp gitmesi yıllardan ve sahip çıkamamak dünlere Yarınlara dair ne varsa akıtmak dünlerde Gözlerin ıssızlığı ve o sessizlikte bulamamak yarınları Kaybolan güvenini perçinleyen kirpikler bir tek arasından geçirmiş yalnızlığı ve akıtmış damla damla o anıtlara Ağıtlar yakmış o uğurda duyulmamış fakat yüreklere parmaklıklar inşa etmiş o acılara Sonra yeni bir umutla yıkamak istemiş her adımı yeni bir hayalle süslemek o yarınları Her acı diğer acıda bütünleşmiş Kimse bulamamış damlaların yuva yaptığı o karanlıkları

Bilinmeyen ve çoğul yalnızlıkların esiri olan insanların siyahlığıydı binlerce damla Mahkumu olduğu acımasız kırıkların gökyüzünü ağlattığı o damlalar Gece yarısı yastığın kenarındaki o masum ıslaklıklar Dalıp gitmelerin vermiş olduğu imkansızlıkların süzülüp gitmesi yıllardan ve sahip çıkamamak dünlere Yarınlara dair ne varsa akıtmak dünlerde Gözlerin ıssızlığı ve o sessizlikte bulamamak yarınları Kaybolan güvenini perçinleyen kirpikler bir tek arasından geçirmiş yalnızlığı ve akıtmış damla damla o anıtlara Ağıtlar yakmış o uğurda duyulmamış fakat yüreklere parmaklıklar inşa etmiş o acılara Sonra yeni bir umutla yıkamak istemiş her adımı yeni bir hayalle süslemek o yarınları Her acı diğer acıda bütünleşmiş Kimse bulamamış damlaların yuva yaptığı o karanlıkları