Kayıp Bahçenin Çocukları — Jan Devrim

Ben artık her mevsim hüzünlü bir şehrin evladıyım Gözyaşlarımı tutmayı öğrenmeliyim O kente dair hatıralar son kez ziyaret edildi Son kez tebessüm edildi saklambaç oynadığım binanın önünde Ve o hatıralara dair insanlar eğer yaşıyorlarsa oradalarsa bulunabiliyorlarsa ziyaret edildi son kez Artık bu sahne derleniyor grayderler koca iş makinaları çocukluğumuz üzerinde geziniyor onları vura vura parçalıyor ve kamyonlara dolduruyorlar Yarın oralarda sadece boşluk kalacak bir süre sonra yeni imar planı gelecek Çok daha güzel temiz derli toplu yeni bir şehir inşa edilecek Ama o benim şehrim olmayacak Asla doğduğum evi çocuklarıma gösteremeyeceğim bir daha asla balkondan balkona zıpladığım binayı çocuk cesaretinin tanıklığına çağıramayacağım sonbahara sarılıp evcilik oynadığım bahçeleri selamlayamayacağım Çocukluğum yıkıldı anlatamayacağım

Ben artık her mevsim hüzünlü bir şehrin evladıyım Gözyaşlarımı tutmayı öğrenmeliyim O kente dair hatıralar son kez ziyaret edildi Son kez tebessüm edildi saklambaç oynadığım binanın önünde Ve o hatıralara dair insanlar eğer yaşıyorlarsa oradalarsa bulunabiliyorlarsa ziyaret edildi son kez Artık bu sahne derleniyor grayderler koca iş makinaları çocukluğumuz üzerinde geziniyor onları vura vura parçalıyor ve kamyonlara dolduruyorlar Yarın oralarda sadece boşluk kalacak bir süre sonra yeni imar planı gelecek Çok daha güzel temiz derli toplu yeni bir şehir inşa edilecek Ama o benim şehrim olmayacak Asla doğduğum evi çocuklarıma gösteremeyeceğim bir daha asla balkondan balkona zıpladığım binayı çocuk cesaretinin tanıklığına çağıramayacağım sonbahara sarılıp evcilik oynadığım bahçeleri selamlayamayacağım Çocukluğum yıkıldı anlatamayacağım

Eskiden yaşadığım şehrin sokaklarında dolaşırken yıllar önce kaybettiğim bir bahçeyi buluverdim Bu artık yıkılmış bir evi ve çalı çırpıya dönüşmüş güzel çiçeklerin solgun hatıralarını barındıran eski bahçe derin bir hasretin başladığı yerdi Ve ben onu ne kadar çok sevmiştim Kitap tan sf 6