Kayıp Jeolojiler — İsmail Orhan Sönmez

Kayıp Jeolojiler zaman ve yerküre arasında sıkışarak öğütülen gülüşler hayaller ve arzularla şen şakrak çırpınırken ebediyetin kızgın güneşinde taşıllaşarak ardında su yataklarındaki fosilleşmiş balıklar ölmüş ve kaya yarıklarında kurumuş kertenkeleler ışıldayan kabuklarına rağmen canları çekilmiş kın kanatlılar camlara çarpa çarpa tükenmiş kelebekler ve kalın kitaplar arasında unutulmuş kır çiçekleri gibi latif izler bırakarak un ufak olan insanlığın bir gigantomaji olan hayat karşısındaki beyhudeliğini fark ederek hüzünlenen bir çocuğun gün batımlarında arkasını dönerek sakladığı gözyaşlarıdır

Kayıp Jeolojiler zaman ve yerküre arasında sıkışarak öğütülen gülüşler hayaller ve arzularla şen şakrak çırpınırken ebediyetin kızgın güneşinde taşıllaşarak ardında su yataklarındaki fosilleşmiş balıklar ölmüş ve kaya yarıklarında kurumuş kertenkeleler ışıldayan kabuklarına rağmen canları çekilmiş kın kanatlılar camlara çarpa çarpa tükenmiş kelebekler ve kalın kitaplar arasında unutulmuş kır çiçekleri gibilatif izler bırakarakun ufak olan insanlığın bir gigantomaji olan hayat karşısındaki beyhudeliğini fark ederek hüzünlenen bir çocuğun gün batımlarında arkasını dönerek sakladığı gözyaşlarıdır

Şair toplumsalın rasyonel ve kılgısal evreninin dışında dilin kavrayış olasılıklarının sınırlarında gezinerek insani dünyayı etkileyen ama farkındalığımızın dışında kalan büyük kuvvetleri antikitenin ozanlık geleneğinde olduğu gibi dile getirmek insanlığa duyurmak yarı kutsal bir sezişle numenik dünya ile insanların dünyası arasında hayatın ritmini kozmikle irtibatlandıran sacerdotal bir aracılık yapmak durumundadır Wittgenstein ın dediği gibi dünyayı doğru şekilde görmek isteyen ifadeleri aşmak zorundadır İşte şiirin asıl fonksiyonu aklın ve dilin sınırlarını ifadenin sınırlarını aşarak doğrudan bir dünya deneyimi için metafizik bir davettir

Kayıp Jeolojiler zaman ve yerküre arasında sıkışarak öğütülen gülüşler hayaller ve arzularla şen şakrak çırpınırken ebediyetin kızgın güneşinde taşıllaşarak ardında su yataklarındaki fosilleşmiş balıklar ölmüş ve kaya yarıklarında kurumuş kertenkeleler ışıldayan kabuklarına rağmen canları çekilmiş kın kanatlılar camlara çarpa çarpa tükenmiş kelebekler ve kalın kitaplar arasında unutulmuş kır çiçekleri gibi latif izler bırakarak un ufak olan insanlığın bir gigantomaji olan hayat karşısındaki beyhudeliğini fark ederek hüzünlenen bir çocuğun gün batımlarında arkasını dönerek sakladığı gözyaşlarıdır

Kayıp Jeolojiler zaman ve yerküre arasında sıkışarak öğütülen gülüşler hayaller ve arzularla şen şakrak çırpınırken ebediyetin kızgın güneşinde taşıllaşarak ardında su yataklarındaki fosilleşmiş balıklar ölmüş ve kaya yarıklarında kurumuş kertenkeleler ışıldayan kabuklarına rağmen canları çekilmiş kın kanatlılar camlara çarpa çarpa tükenmiş kelebekler ve kalın kitaplar arasında unutulmuş kır çiçekleri gibi latif izler bırakarak un ufak olan insanlığın bir gigantomaji olan hayat karşısındaki beyhudeliğini fark ederek hüzünlenen bir çocuğun gün batımlarında arkasını dönerek sakladığı gözyaşlarıdır

İsmail Orhan Sönmez tarafından kaleme alınan Kayıp Jeolojiler Ötüken Neşriyat eseri olarak okurlarla buluşuyor Kayıp Jeolojiler İsmail Orhan Sönmez Kitap Özeti Kayıp Jeolojiler zaman ve yerküre arasında sıkışarak öğütülen gülüşler hayaller ve arzularla şen şakrak çırpınırken ebediyetin kızgın güneşinde taşıllaşarak ardında su yataklarındaki fosilleşmiş balıklar ölmüş ve kaya yarıklarında kurumuş kertenkeleler ışıldayan kabuklarına rağmen canları çekilmiş kın kanatlılar camlara çarpa çarpa tükenmiş kelebekler ve kalın kitaplar arasında unutulmuş kır çiçekleri gibi latif izler bırakarak un ufak olan insanlığın bir gigantomaji olan hayat karşısındaki beyhudeliğini fark ederek hüzünlenen bir çocuğun gün batımlarında arkasını dönerek sakladığı gözyaşlarıdır Yayınevi Ötüken Neşriyat Yazar İsmail Orhan Sönmez Sayfa 128 Sayfa Kağıt 2 Hamur Boyut 12 00x19 50 cm Basım Yılı Mayıs 2025 Barkod 9786254088223 Kategori Şiir

Kayıp Jeolojiler zaman ve yerküre arasında sıkışarak öğütülen gülüşler hayaller ve arzularla şen şakrak çırpınırken ebediyetin kızgın güneşinde taşıllaşarak ardında su yataklarındaki fosilleşmiş balıklar ölmüş ve kaya yarıklarında kurumuş kertenkeleler ışıldayan kabuklarına rağmen canları çekilmiş kın kanatlılar camlara çarpa çarpa tükenmiş kelebekler ve kalın kitaplar arasında unutulmuş kır çiçekleri gibi latif izler bırakarak un ufak olan insanlığın bir gigantomaji olan hayat karşısındaki beyhudeliğini fark ederek hüzünlenen bir çocuğun gün batımlarında arkasını dönerek sakladığı gözyaşlarıdır

Şair toplumsalın rasyonel ve kılgısal evreninin dışında dilin kavrayış olasılıklarının sınırlarında gezinerek insani dünyayı etkileyen ama farkındalığımızın dışında kalan büyük kuvvetleri antikitenin ozanlık geleneğinde olduğu gibi dile getirmek insanlığa duyurmak yarı kutsal bir sezişle numenik dünya ile insanların dünyası arasında hayatın ritmini kozmikle irtibatlandıran sacerdotal bir aracılık yapmak durumundadır Wittgenstein ın dediği gibi dünyayı doğru şekilde görmek isteyen ifadeleri aşmak zorundadır İşte şiirin asıl fonksiyonu aklın ve dilin sınırlarını ifadenin sınırlarını aşarak doğrudan bir dünya deneyimi için metafizik bir davettir