Kelebekler Işığa Gider — Tuğçe Akdemir

Ne yaparsan yap bazı yollar sen gittikçe uzar Ne kadar uğraşırsan uğraş zamanı asla yakalayamazsın Ve yel nereden eserse oraya savrulursun NASIL BİR KELEBEK OLURSAN OL SONUNDA MUTLAKA IŞIĞA YÖNELİRSİN Bir kelebeğin boşluğa süzülüşüydü sonsuzluk ve yine bir kelebeğin ışığa gidişiydi umut Işığa süzülen bir kelebekse sonsuz bir umuttu Var olanın varlığı unutulur fakat yok olanın varlığı daima oralarda bir yerlerdedir Güneş gelmediğinde mi soğurdu kaldırımlar yoksa bir çift ayak değmediğinde mi Yalnızlıktan mıydı ısının yokluğu Gerçeği fark ettiğim o günden beri yalnızdım ya toplum beni uzaklaştırıyor ya da ben onlardan uzaklaşıyordum Geçmişin birikintileri geleceği aydınlatır derler Ya geçmişin yoksa geleceğin olmayacak mı O zaman boş ruhum bir boşlukta mı yaşayacak Var olduğuna inandıklarının yokluğu mu boşluğa sürükler insanı yoksa boşluk onların yokluğu mudur İmkânsızlık ışığın hiç var olmadığı umudun ufacık bir parçasının kalmadığı bir durumdur ki böyle bir durum mümkün değildir İmkânsızlığın imkânsızlığıdır her duruma bir imkân katan