Kelime Ağaçları — Selma Tonay Elhan

Kafasının içindeki orman bir süredir tekinsiz Huzur vermiyor ona Kelime ağaçla rı yaprak döküyor Üzerine basıp geçtiği her yaprakla birlikte kaybolan anıları bü yük boşluklara dönüşüyor Anlıyorum ağaçlara küsüyor Onun ormanı karanlık Ağaç dallarına tutunmaya gökyüzünü güneşi görmeye çalışıyor hatırlamak için Boşlukta asılı kalıyor

Kafasının içindeki orman bir süredir tekinsiz Huzur vermiyor ona Kelime ağaçları yaprak döküyor Üzerine basıp geçtiği her yaprakla birlikte kaybolan anıları büyük boşluklara dönüşüyor Anlıyorum ağaçlara küsüyor Onun ormanı karanlık Ağaç dallarına tutunmaya gökyüzünü güneşi görmeye çalışıyor hatırlamak için Boşlukta asılı kalıyor

Kafasının içindeki orman bir süredir tekinsiz Huzur vermiyor ona Kelime ağaçları yaprak döküyor Üzerine basıp geçtiği her yaprakla birlikte kaybolan anıları büyük boşluklara dönüşüyor Anlıyorum ağaçlara küsüyor Onun ormanı karanlık Ağaç dallarına tutunmaya gökyüzünü güneşi görmeye çalışıyor hatırlamak için Boşlukta asılı kalıyor

Kafasının içindeki orman bir süredir tekinsiz Huzur vermiyor ona Kelime ağaçları yaprak döküyor Üzerine basıp geçtiği her yaprakla birlikte kaybolan anıları büyük boşluklara dönüşüyor Anlıyorum ağaçlara küsüyor Onun ormanı karanlık Ağaç dallarına tutunmaya gökyüzünü güneşi görmeye çalışıyor hatırlamak için Boşlukta asılı kalıyor

Kafasının içindeki orman bir süredir tekinsiz Huzur vermiyor ona Kelime ağaçları yaprak döküyor Üzerine basıp geçtiği her yaprakla birlikte kaybolan anıları büyük boşluklara dönüşüyor Anlıyorum ağaçlara küsüyor Onun ormanı karanlık Ağaç dallarına tutunmaya gökyüzünü güneşi görmeye çalışıyor hatırlamak için Boşlukta asılı kalıyor