Kelimelerin Uykusu — Hamit Doğan

Ayakkabımın içindeki cesetten mi ibaret sandın beni Ruhum var eşsiz benim bana ait Hayat kavgasız gürültüsüz acısız biter mi sandın Hayat bir orman ağaçları kötülükten Yolum bir patika yolları mutluluktan Seçimlerimizin bir ömür boyu mahkumu olmayacak kadar cesur olmalıyız Hata yapabiliriz Hatayla yaşamamalıyız Bir köşe başında bırakıp yürümeliyiz arkamıza bakmadan Rüzgâr mı savurur dağıtır biri alır çöpe mi atar Aman ne olursa olsun bilmeme gerek yok yaşamaya bakmalıyım Koşamasam da yürümeliyim en azından Dinlenince bir sandalye bir bardak çay Kalkarken dost varsa ne ala yoksa kendi elimden tutup kaldırmayı da bilirim Düşerim yollara

Ayakkabımın içindeki cesetten mi ibaret sandın beni Ruhum var eşsiz benim bana ait Hayat kavgasız gürültüsüz acısız biter mi sandın Hayat bir orman ağaçları kötülükten Yolum bir patika yolları mutluluktan Seçimlerimizin bir ömür boyu mahkumu olmayacak kadar cesur olmalıyız Hata yapabiliriz Hatayla yaşamamalıyız Bir köşe başında bırakıp yürümeliyiz arkamıza bakmadan Rüzgâr mı savurur dağıtır biri alır çöpe mi atar Aman ne olursa olsun bilmeme gerek yok yaşa maya bakmalıyım Koşamasam da yürümeliyim en azından Dinlenince bir sandalye bir bar dak çay Kalkarken dost varsa ne ala yoksa kendi elimden tutup kaldırmayı da bilirim Dü şerim yollara

Ayakkabımın i ç indeki cesetten mi ibaret sandın beni Ruhum var eşsiz benim bana ait Hayat kavgasız gürültüsü z ac ısız biter mi sandın Hayat bir orman ağa ç ları k ö tülükten Yolum bir patika yolları mutluluktan Se ç imlerimizin bir ö mür boyu mahkumu olmayacak kadar cesur olmalıyız Hata yapabiliriz Hatayla yaşamamalıyız Bir köşe başında bırakıp yürümeliyiz arkamıza bakmadan Rü zgâr m ı savurur dağıtır biri alır çöpe mi atar Aman ne olursa olsun bilmeme gerek yok yaşamaya bakmalıyım Koşamasam da yürümeliyim en azından Dinlenince bir sandalye bir bardak ç ay Kalkarken dost varsa ne ala yoksa kendi elimden tutup kaldırmayı da bilirim Düşerim yollara

Ayakkabımın içindeki cesetten mi ibaret sandın beni Ruhum var eşsiz benim bana ait Hayat kavgasız gürültüsüz acısız biter mi sandın Hayat bir orman ağaçları kötülükten Yolum bir patika yolları mutluluktan Seçimlerimizin bir ömür boyu mahkumu olmayacak kadar cesur olmalıyız Hata yapabiliriz Hatayla yaşamamalıyız Bir köşe başında bırakıp yürümeliyiz arkamıza bakmadan Rüzgâr mı savurur dağıtır biri alır çöpe mi atar Aman ne olursa olsun bilmeme gerek yok yaşamaya bakmalıyım Koşamasam da yürümeliyim en azından Dinlenince bir sandalye bir bardak çay Kalkarken dost varsa ne ala yoksa kendi elimden tutup kaldırmayı da bilirim Düşerim yollara

Yalnızlıkla yürüyen aşklar Kırık umutlar ve sessiz çığlıklar Her öykü bir şiirle buluşuyor Her şiir hayatın içinden süzülen bir sızıya dönüşüyor Bazı satırlar size tanıdık gelecek Çünkü belki de siz yazdınız onları Bir tren istasyonunda bir vedada kendi sessizliğinizde Kelimelerin Uykusu hüzünle dokunurken umut fısıldayan bir yolculuk

Yalnızlıkla yürüyen aşklar Kırık umutlar ve sessiz çığlıklar Her öykü bir şiirle buluşuyor Her şiir hayatın içinden süzülen bir sızıya dönüşüyor Bazı satırlar size tanıdık gelecek Çünkü belki de siz yazdınız onları Bir tren istasyonunda bir vedada kendi sessizliğinizde Kelimelerin Uykusu hüzünle dokunurken umut fısıldayan bir yolculuk

Yalnızlıkla yürüyen aşklar Kırık umutlar ve sessiz çığlıklar Her öykü bir şiirle buluşuyor Her şiir hayatın içinden süzülen bir sızıya dönüşüyor Bazı satırlar size tanıdık gelecek Çünkü belki de siz yazdınız onları Bir tren istasyonunda bir vedada kendi sessizliğinizde Kelimelerin Uykusu hüzünle dokunurken umut fısıldayan bir yolculuk

Yalnızlıkla yürüyen aşklar Kırık umutlar ve sessiz çığlıklar Her öykü bir şiirle buluşuyor Her şiir hayatın içinden süzülen bir sızıya dönüşüyor Bazı satırlar size tanıdık gelecek Çünkü belki de siz yazdınız onları Bir tren istasyonunda bir vedada kendi sessizliğinizde Kelimelerin Uykusu hüzünle dokunurken umut fısıldayan bir yolculuk

Yalnızlıkla yürüyen aşklar Kırık umutlar ve sessiz çığlıklar Her öykü bir şiirle buluşuyor Her şiir hayatın içinden süzülen bir sızıya dönüşüyor Bazı satırlar size tanıdık gelecek Çünkü belki de siz yazdınız onları Bir tren istasyonunda bir vedada kendi sessizliğinizde Kelimelerin Uykusu hüzünle dokunurken umut fısıldayan bir yolculuk

Ayakkabımın içindeki cesetten mi ibaret sandın beni Ruhum var eşsiz benim bana ait Hayat kavgasız gürültüsüz acısız biter mi sandın Hayat bir orman ağaçları kötülükten Yolum bir patika yolları mutluluktan Seçimlerimizin bir ömür boyu mahkumu olmayacak kadar cesur olmalıyız Hata yapabiliriz Hatayla yaşamamalıyız Bir köşe başında bırakıp yürümeliyiz arkamıza bakmadan Rüzgâr mı savurur dağıtır biri alır çöpe mi atar Aman ne olursa olsun bilmeme gerek yok yaşamaya bakmalıyım Koşamasam da yürümeliyim en azından Dinlenince bir sandalye bir bardak çay Kalkarken dost varsa ne ala yoksa kendi elimden tutup kaldırmayı da bilirim Düşerim yollara