Kendileri ile Savaşanlar Kleist Nietzsche Hölderlin — Stefan Zweig

Gözleri kamaştıran bir ruh yolculuğunun tehlikeli ve ölümcül serüvencisi Stefan Zweig ın kaleminden kendini tanıma hırsıyla ruhunu savaş alanına çeviren üç yurtsuzun öyküsüdür bu kitap Kleist Olağanüstüne inanmadan olağanüstünde yaşayandı Kleist Dünyayı bir trajedi olarak gördü kendi dünyasından trajediler yarattı ve en sonunda hayatı emsalsiz bir trajediye dönüştü Sakin olmak tutkular karşısında sakin olmak diye inleyip durması boşunaydı Çünkü onda her şeyden fazlasıyla vardı Fazla duygulu ama fazla akıllı fazla tutkulu ama fazla ahlâklı fazla isyankâr ama fazla disiplinliydi Bu tezatları O nun hayatına düğüm üstüne düğüm attı Ve Kleist dünyadayken orada burada ama hiç yurdunda olamadı Nietzsche En harika duayı eden en Tanrısızdı o Sen ey kader dediğim ruhumun yazgısı ey içimdeki Üstümdeki Beni koru ve beni daha büyük bir kader için sakla Ama böyle büyük dua etmesini bilen kişinin de duası hep işitilirdi Ve Tanrı onu bir alev yaptı açgözlü bir alev Yandı kendini eritti tuttuğu her şeyi eritti bıraktığı her şey kömür oldu Düşünceler ona ateş gibi parladı kelimeler kor olup dokularından fışkırdı müzikse onun ruhunda bir yangındı Nietzsche insanlık için bir güneş çarpmasıydı Ve Hölderlin Bu dünyaya ya çok erken ya da çok geç gelmiş bir hayâlcidir o Hassas ve derin varlığı yalnızca şiirsel havada nefes alabildi Ne bütünlük ne de bir ahenk bulabilirdi hayâlî bir Grek ülkesi dışında Hölderlin hayatı şiire dönüştürmez hayattan şiire kaçar şiiri varlığının daha yüksek daha hakiki gerçekliği sayarak Şiirlerde ve şarkılarda eser onun ruhu Dünyayı efsaneleştirir şiirle Hölderlin ve bütün varoluşu tümden şiirleştirir