Kendine Gel — Veysi Çabalar

Bir gün gelir sabah kalkar ve aynaya bakarsın ama tanımadığın bir yüz görürsün O yüz senin ama sen değilsin Yıllarca başkalarının beklentileriyle büyüdün Sevilmek için sustun Görülmek için uyum sağladın Kırılmamak için taşlaştın ve bir sabah fark ettin O kadar çok şey taşıdın ki içinde kendine yer kalmadı Bu kitap sana iyi hissettirmek için yazılmadı Sana doğru soruları sormak için yazıldı Neden hâlâ oldugun kişi olmayı seçiyorsun Hangi acıya tutunuyorsun Kimse bakmadığında kım oluyorsun Bu sorular acıtır ama acıtan şey zaten içinde yaralıdır Kendine Gel bir psikoloji kitabı değil bir itiraftır Yıllarca susturulan bir sesin sayfaya dökülmesidir İçinde büyüdüğün ama adını koyamadığın o ağırlığın onay açlığının nankörlüğün sahte iyiliğin yalanla örtülü fedakarlığın ilk kez bu kadar açık yazıldığı bir yüzleşmedir Carl Jung dan Mevlana ya Frankl dan Ibn Arabi ye kadar uzanan derin bir bilgelik zinciri burada senin hayatının diline çevriliyor Ama teorik değil yaşanmış sızlanmış gecenin üç buçuğunda yazılmış bir dille Bu kitabı okurken belki kızarsın Belki ağlarsın Belki de bir sayfada durak sayıp uzun süre bakarsın çünkü orada yazan şeyin tam adını ilk kez görürsün O an iyileşmenin başladığı yerdir Son sayfaya geldiğinde bir çözüm bulamayabilirsin Ama bir sey kesin olacak Bir daha kendine İyiyim diye yalan söyleyemeyeceksin Ve bu dürüstlük her şeyin başıdır Yazmak sadece kelimeleri bir araya getirmek değil kendini bir araya getirmektir Veysi ÇABALAR