Kimliğin İcadı — Payza Halit

Çağdaş tragedya artık ne Antik Yunan daki tanrılarla ne de Shakespeare dönemindeki krallarla ilgilidir modern ve post modern bireyin kaderle sistemle ve kendisiyle çarpışmasıyla ilgilidir Tragedya da tanrılar krallar halk ve suç bir aradadır Oidipus gözlerini oyarken yalnız kendini değil insanlığın içgörüsünü de kör eder Çünkü trajik kahraman suçun içinde bilgeliğe yaklaşır acı onun için bir cezadan çok bilginin bedelidir Post modern toplumda ise bireysel kimlik acıyı cezayı yok sayar hazza yönelir Apolloncu ölçü yitirilir Dionysosçu taşkınlık yükselir Apolloncu ölçü biçim ve sınırı Dionysosçu taşkınlık ise yıkımı temsil eder Modern çağ tragedyanın mezarını süsledi Artık tanrılar yoktu kaderin yerini sistemler mitlerin yerini makineler almıştı Kral Oidipus un yerini bürokrat Josef K Antigone nin yerini sistemle boğuşan yalnız yurttaş aldı Beckett in Godot yu Beklerken inde kimse kör olmaz çünkü kimse artık görmek istemez Camus nün Sisifos u sırtlandığı taşı taşımaya devam eder ama bu taş artık bir kader değil absürt bir görevdir Tragedya ölür trajik duyu yaşamaya devam eder Tragedya ölür sessiz çoğunluk doğar sahne kararır koro susar trajik bilinç çöküşü post modern modern dünyanın trajedinin parodisi oyunun yerini alır Kimliğin dijital ölümsüzlük kimliği olarak yeniden tanımlanması hatta kimliksizliğin eksikliği her ne kadar kabul görmese de boşluk eksiklik anlamına gelmez Sadece kimliğin taşımakla yükümlü olduğu etiketlerden toplumsal cinsiyet rolünden aidiyetlerden kurtulması kimliksizliği kimlik edinmek olarak yorumlanabilir Kiniklerde ve Diyojen de olduğu gibi kimlik olgusu kimliksizliğini kimlik oluşuyla durağan sabit olmanın ötesine geçerek hiç kimse olarak her şey olma eğilimini taşır Kimliksizlik kimliğin reddidir cinsiyetçiliğin ideolojinin Cennet te ya da Cehennem de olmayı reddeden kimliksizlik kimliği Araf ta olmaktır siyahı ya da beyazı yeğlemekten öte gri alanda özgür olmaktır Kimliksiz olmak görünmez olmayı gerektirir ancak bir ütopyadır Yaygın söylemin aksine parmak izi yüz tanıma ve sosyal kredi sistemlerinin olduğu bir dünyada kimliksizlik belki ütopya olarak iyidir ancak gerçeklikten uzaktır Kimlik Modern dünyada devletin ve sermayenin bizi denetlemesi için kullandığı en büyük araçtır Devletin ve sermayenin var olduğu bir dünyada kimliksizlik görünmezlik bir bilimkurgu olmanın dışında bir şey değildir Geleceğin evrensel kimliği yerel kimlikleri yok etmek yerine onları içselleştirmek olmalıdır Gelecekte kimliği belirleyecek olan genetik değil bilgidir Her birey kimliği diğer argümanların yanı sıra sadece insana özgü olduğu için eşit ahlaki değere sahiptir Tanıtım Bülteninden

Çağdaş tragedya artık ne Antik Yunan daki tanrılarla ne de Shakespeare dönemindeki krallarla ilgilidir modern ve post modern bireyin kaderle sistemle ve kendisiyle çarpışmasıyla ilgilidir Tragedya da tanrılar krallar halk ve suç bir aradadır Oidipus gözlerini oyarken yalnız kendini değil insanlığın içgörüsünü de kör eder Çünkü trajik kahraman suçun içinde bilgeliğe yaklaşır acı onun için bir cezadan çok bilginin bedelidir Post modern toplumda ise bireysel kimlik acıyı cezayı yok sayar hazza yönelir Apolloncu ölçü yitirilir Dionysosçu taşkınlık yükselir Apolloncu ölçü biçim ve sınırı Dionysosçu taşkınlık ise yıkımı temsil eder Modern çağ tragedyanın mezarını süsledi Artık tanrılar yoktu kaderin yerini sistemler mitlerin yerini makineler almıştı Kral Oidipus un yerini bürokrat Josef K Antigone nin yerini sistemle boğuşan yalnız yurttaş aldı Beckett in Godot yu Beklerken inde kimse kör olmaz çünkü kimse artık görmek istemez Camus nün Sisifos u sırtlandığı taşı taşımaya devam eder ama bu taş artık bir kader değil absürt bir görevdir Tragedya ölür trajik duyu yaşamaya devam eder Tragedya ölür sessiz çoğunluk doğar sahne kararır koro susar trajik bilinç çöküşü post modern modern dünyanın trajedinin parodisi oyunun yerini alır Kimliğin dijital ölümsüzlük kimliği olarak yeniden tanımlanması hatta kimliksizliğin eksikliği her ne kadar kabul görmese de boşluk eksiklik anlamına gelmez Sadece kimliğin taşımakla yükümlü olduğu etiketlerden toplumsal cinsiyet rolünden aidiyetlerden kurtulması kimliksizliği kimlik edinmek olarak yorumlanabilir Kiniklerde ve Diyojen de olduğu gibi kimlik olgusu kimliksizliğini kimlik oluşuyla durağan sabit olmanın ötesine geçerek hiç kimse olarak her şey olma eğilimini taşır Kimliksizlik kimliğin reddidir cinsiyetçiliğin ideolojinin Cennet te ya da Cehennem de olmayı reddeden kimliksizlik kimliği Araf ta olmaktır siyahı ya da beyazı yeğlemekten öte gri alanda özgür olmaktır Kimliksiz olmak görünmez olmayı gerektirir ancak bir ütopyadır Yaygın söylemin aksine parmak izi yüz tanıma ve sosyal kredi sistemlerinin olduğu bir dünyada kimliksizlik belki ütopya olarak iyidir ancak gerçeklikten uzaktır Kimlik Modern dünyada devletin ve sermayenin bizi denetlemesi için kullandığı en büyük araçtır Devletin ve sermayenin var olduğu bir dünyada kimliksizlik görünmezlik bir bilimkurgu olmanın dışında bir şey değildir Geleceğin evrensel kimliği yerel kimlikleri yok etmek yerine onları içselleştirmek olmalıdır Gelecekte kimliği belirleyecek olan genetik değil bilgidir Her birey kimliği diğer argümanların yanı sıra sadece insana özgü olduğu için eşit ahlaki değere sahiptir

Çağdaş tragedya artık ne Antik Yunan daki tanrılarla ne de Shakespeare dönemindeki krallarla ilgilidir modern ve post modern bireyin kaderle sistemle ve kendisiyle çarpışmasıyla ilgilidir Tragedya da tanrılar krallar halk ve suç bir aradadır Oidipus gözlerini oyarken yalnız kendini değil insanlığın içgörüsünü de kör eder Çünkü trajik kahraman suçun içinde bilgeliğe yaklaşır acı onun için bir cezadan çok bilginin bedelidir Post modern toplumda ise bireysel kimlik acıyı cezayı yok sayar hazza yönelir Apolloncu ölçü yitirilir Dionysosçu taşkınlık yükselir Apolloncu ölçü biçim ve sınırı Dionysosçu taşkınlık ise yıkımı temsil eder Modern çağ tragedyanın mezarını süsledi Artık tanrılar yoktu kaderin yerini sistemler mitlerin yerini makineler almıştı Kral Oidipus un yerini bürokrat Josef K Antigone nin yerini sistemle boğuşan yalnız yurttaş aldı Beckett in Godot yu Beklerken inde kimse kör olmaz çünkü kimse artık görmek istemez Camus nün Sisifos u sırtlandığı taşı taşımaya devam eder ama bu taş artık bir kader değil absürt bir görevdir Tragedya ölür trajik duyu yaşamaya devam eder Tragedya ölür sessiz çoğunluk doğar sahne kararır koro susar trajik bilinç çöküşü post modern modern dünyanın trajedinin parodisi oyunun yerini alır Kimliğin dijital ölümsüzlük kimliği olarak yeniden tanımlanması hatta kimliksizliğin eksikliği her ne kadar kabul görmese de boşluk eksiklik anlamına gelmez Sadece kimliğin taşımakla yükümlü olduğu etiketlerden toplumsal cinsiyet rolünden aidiyetlerden kurtulması kimliksizliği kimlik edinmek olarak yorumlanabilir Kiniklerde ve Diyojen de olduğu gibi kimlik olgusu kimliksizliğini kimlik oluşuyla durağan sabit olmanın ötesine geçerek hiç kimse olarak her şey olma eğilimini taşır Kimliksizlik kimliğin reddidir cinsiyetçiliğin ideolojinin Cennet te ya da Cehennem de olmayı reddeden kimliksizlik kimliği Araf ta olmaktır siyahı ya da beyazı yeğlemekten öte gri alanda özgür olmaktır Kimliksiz olmak görünmez olmayı gerektirir ancak bir ütopyadır Yaygın söylemin aksine parmak izi yüz tanıma ve sosyal kredi sistemlerinin olduğu bir dünyada kimliksizlik belki ütopya olarak iyidir ancak gerçeklikten uzaktır Kimlik Modern dünyada devletin ve sermayenin bizi denetlemesi için kullandığı en büyük araçtır Devletin ve sermayenin var olduğu bir dünyada kimliksizlik görünmezlik bir bilimkurgu olmanın dışında bir şey değildir Geleceğin evrensel kimliği yerel kimlikleri yok etmek yerine onları içselleştirmek olmalıdır Gelecekte kimliği belirleyecek olan genetik değil bilgidir Her birey kimliği diğer argümanların yanı sıra sadece insana özgü olduğu için eşit ahlaki değere sahiptir

Çağdaş tragedya artık ne Antik Yunan daki tanrılarla ne de Shakespeare dönemindeki krallarla ilgilidir modern ve post modern bireyin kaderle sistemle ve kendisiyle çarpışmasıyla ilgilidir Tragedya da tanrılar krallar halk ve suç bir aradadır Oidipus gözlerini oyarken yalnız kendini değil insanlığın içgörüsünü de kör eder Çünkü trajik kahraman suçun içinde bilgeliğe yaklaşır acı onun için bir cezadan çok bilginin bedelidir Post modern toplumda ise bireysel kimlik acıyı cezayı yok sayar hazza yönelir Apolloncu ölçü yitirilir Dionysosçu taşkınlık yükselir Apolloncu ölçü biçim ve sınırı Dionysosçu taşkınlık ise yıkımı temsil eder Modern çağ tragedyanın mezarını süsledi Artık tanrılar yoktu kaderin yerini sistemler mitlerin yerini makineler almıştı Kral Oidipus un yerini bürokrat Josef K Antigone nin yerini sistemle boğuşan yalnız yurttaş aldı Beckett in Godot yu Beklerken inde kimse kör olmaz çünkü kimse artık görmek istemez Camus nün Sisifos u sırtlandığı taşı taşımaya devam eder ama bu taş artık bir kader değil absürt bir görevdir Tragedya ölür trajik duyu yaşamaya devam eder Tragedya ölür sessiz çoğunluk doğar sahne kararır koro susar trajik bilinç çöküşü post modern modern dünyanın trajedinin parodisi oyunun yerini alır Kimliğin dijital ölümsüzlük kimliği olarak yeniden tanımlanması hatta kimliksizliğin eksikliği her ne kadar kabul görmese de boşluk eksiklik anlamına gelmez Sadece kimliğin taşımakla yükümlü olduğu etiketlerden toplumsal cinsiyet rolünden aidiyetlerden kurtulması kimliksizliği kimlik edinmek olarak yorumlanabilir Kiniklerde ve Diyojen de olduğu gibi kimlik olgusu kimliksizliğini kimlik oluşuyla durağan sabit olmanın ötesine geçerek hiç kimse olarak her şey olma eğilimini taşır Kimliksizlik kimliğin reddidir cinsiyetçiliğin ideolojinin Cennet te ya da Cehennem de olmayı reddeden kimliksizlik kimliği Araf ta olmaktır siyahı ya da beyazı yeğlemekten öte gri alanda özgür olmaktır Kimliksiz olmak görünmez olmayı gerektirir ancak bir ütopyadır Yaygın söylemin aksine parmak izi yüz tanıma ve sosyal kredi sistemlerinin olduğu bir dünyada kimliksizlik belki ütopya olarak iyidir ancak gerçeklikten uzaktır Kimlik Modern dünyada devletin ve sermayenin bizi denetlemesi için kullandığı en büyük araçtır Devletin ve sermayenin var olduğu bir dünyada kimliksizlik görünmezlik bir bilimkurgu olmanın dışında bir şey değildir Geleceğin evrensel kimliği yerel kimlikleri yok etmek yerine onları içselleştirmek olmalıdır Gelecekte kimliği belirleyecek olan genetik değil bilgidir Her birey kimliği diğer argümanların yanı sıra sadece insana özgü olduğu için eşit ahlaki değere sahiptir

Çağdaş tragedya artık ne Antik Yunan daki tanrılarla ne de Shakespeare dönemindeki krallarla ilgilidir modern ve post modern bireyin kaderle sistemle ve kendisiyle çarpışmasıyla ilgilidir Tragedya da tanrılar krallar halk ve suç bir aradadır Oidipus gözlerini oyarken yalnız kendini değil insanlığın içgörüsünü de kör eder Çünkü trajik kahraman suçun içinde bilgeliğe yaklaşır acı onun için bir cezadan çok bilginin bedelidir Post modern toplumda ise bireysel kimlik acıyı cezayı yok sayar hazza yönelir Apolloncu ölçü yitirilir Dionysosçu taşkınlık yükselir Apolloncu ölçü biçim ve sınırı Dionysosçu taşkınlık ise yıkımı temsil eder Modern çağ tragedyanın mezarını süsledi Artık tanrılar yoktu kaderin yerini sistemler mitlerin yerini makineler almıştı Kral Oidipus un yerini bürokrat Josef K Antigone nin yerini sistemle boğuşan yalnız yurttaş aldı Beckett in Godot yu Beklerken inde kimse kör olmaz çünkü kimse artık görmek istemez Camus nün Sisifos u sırtlandığı taşı taşımaya devam eder ama bu taş artık bir kader değil absürt bir görevdir Tragedya ölür trajik duyu yaşamaya devam eder Tragedya ölür sessiz çoğunluk doğar sahne kararır koro susar trajik bilinç çöküşü post modern modern dünyanın trajedinin parodisi oyunun yerini alır Kimliğin dijital ölümsüzlük kimliği olarak yeniden tanımlanması hatta kimliksizliğin eksikliği her ne kadar kabul görmese de boşluk eksiklik anlamına gelmez Sadece kimliğin taşımakla yükümlü olduğu etiketlerden toplumsal cinsiyet rolünden aidiyetlerden kurtulması kimliksizliği kimlik edinmek olarak yorumlanabilir Kiniklerde ve Diyojen de olduğu gibi kimlik olgusu kimliksizliğini kimlik oluşuyla durağan sabit olmanın ötesine geçerek hiç kimse olarak her şey olma eğilimini taşır Kimliksizlik kimliğin reddidir cinsiyetçiliğin ideolojinin Cennet te ya da Cehennem de olmayı reddeden kimliksizlik kimliği Araf ta olmaktır siyahı ya da beyazı yeğlemekten öte gri alanda özgür olmaktır Kimliksiz olmak görünmez olmayı gerektirir ancak bir ütopyadır Yaygın söylemin aksine parmak izi yüz tanıma ve sosyal kredi sistemlerinin olduğu bir dünyada kimliksizlik belki ütopya olarak iyidir ancak gerçeklikten uzaktır Kimlik Modern dünyada devletin ve sermayenin bizi denetlemesi için kullandığı en büyük araçtır Devletin ve sermayenin var olduğu bir dünyada kimliksizlik görünmezlik bir bilimkurgu olmanın dışında bir şey değildir Geleceğin evrensel kimliği yerel kimlikleri yok etmek yerine onları içselleştirmek olmalıdır Gelecekte kimliği belirleyecek olan genetik değil bilgidir Her birey kimliği diğer argümanların yanı sıra sadece insana özgü olduğu için eşit ahlaki değere sahiptir Tanıtım Bülteninden