Kıraç Dağlar Kar Tuttu — Suzan Samancı

Öğleden sonra kent susuyordu Darağacında sallanan bir insan gibi kıpırtısız ürkütücü Yakıcı güneşin altında surların serin mırıltısı duyulur gibiydi İkilem arasında kalan donuk yüreğim usulca çarpmaya başlıyor Bir süredir ölümsü bir dinginlik içinde olan içsesim dallanıp budaklanıyor Sevdaların hüzünlerin pişmanlıkların bahçesinde dolanıp durdum Geçmişin izlerinden yeniden yürüdüm Muhbirleştirilen yoksul çocuklar pusuda Akşamın telaşında küfürler patladı İçimde dönen uyumsuzlukla yürümeye başladım Gece ilerliyor ağır bir korku dalgası sıcak havayı yiyip bitiriyordu Bu korku uğultusunda tüm insani değerler hücrede olsa da o vazgeçilmez aşkı yeniden öğreneceğiz mutlaka Tarihiyle doğasıyla insanlarıyla edebiyat için müthiş zengin malzeme sunan bir bölge Orası Hem özgün ironisiyle hem ağır trajedisiyle Hele ki son yıllarda yaşananlarla düşük yoğunluklu savaş la ölümlerle sürgünlerle Suzan Samancı bizzat bu acının bu trajedinin tanığı olan bir yazar Bu yaşantı birikimini olanca canlılığıyla içe işleyişiyle yazan özel bir yazar

Tarihiyle doğasıyla insanlarıyla edebiyat için müthiş zengin malzeme sunan bir bölge Orası Hem özgün ironisiyle hem ağır trajedisiyle Hele ki son yıllarda yaşananlarla düşük yoğunluklu savaş la ölümlerle sürgünlerle Suzan Samancı bizzat bu acının bu trajedinin tanığı olan bir yazar Bu yaşantı birikimini olanca canlılığıyla içe işleyişiyle yazan özel bir yazar