Kırık Bej — Kazım Baran Yılmaz

Bir demirin aktığı kuyudan çıktı gece makasın diktiği iğne yırtığı örülürken şilteye Ormanlara kaybettiğini hatırlatan o müthiş fırtınada kopan yeşil ve kaybolan hayvanlar birikirken ellerine gülümsedin biraz asfalt biraz plastik Dudaklarından dağılan is kat ederken çiğin mermere olan mesafesini bir biçimden başka bir biçime geçişte bir ruhtan ötekine bir öncekinden bir sonrakine eritir gibi metali ve arı temas etmişti