Kırk Hikaye Bir Efsane İstanbul — Kolektif

Tarihe sığmayan bunca âşık düşmüşse bir şehr i mâşuk için sevda yollarına Özlerken hem bu kadar yürek ve yüreklerin burnunda tüterken hasret Ezanlar çınlarken yedi tepende tebessümle Koynunda uyurken kimsesizler Hem zalim hem mazlum sende büyüyüp yağmurunda ıslanırken Işıklarında sirenler telaşlı koşup denizinde martılar çığlık çığlık coşarken Mahzun bekleyişler Ayasofya nda kıyama durmuşken Surların sessiz sarayların ıssız bir duruşla tefekkürre dalmışken Sen zannedip de kendilerine yenilenlerin ulan ı sesini duyma gayretinde olanların aziz şehri Hüzünlerimizi bıraktık caddelerine özlemler yazdık tepelerine Bunca şehir belde mazlum seni özlerken seni duymayışlarımızı belki affedersin affedersin de sana dökülen harflere yenilerini ekleriz diye Yazdık ey aziz İstanbul Yazarsak okuyamadıklarımızı belki okuruz diye Hani belki Sultan Mehmed in Fatih olduğu yaşları hiç değilse şuncacık harfle de olsa ziyan etmeyelim derdine Ve olur da buruk yüreklerimize inşirah olur diye