Kırlangıçlarla Gelecek Bahar — Zeynep Yeter

Acıyı neden kendi tekeline alıyorsun Başkalarının da benzer acılar yaşadığını neden görmek istemiyorsun dedim O fotoğraf ve haberlerin olduğu dosyayı açıp tableti eline verdim Yanında sessizce oturdum Bir süre sonra usulca İstanbul a ne zaman gidelim diye sordu O kadar çok sevinmiştim ki sımsıkı kucakladım Çiçek i İstanbul a gidip kayıp yakınlarını Cumartesi Annelerini bulduk Anneler bin yıllık bir tecrübeyle sarıp sarmadılar bizi Çiçek daha konuşmaya başlamadan anladılar Çiçek in yaşadıklarını Çiçek gözyaşlarıyla onların anlattıklarını kafa sallayarak dinledi Hiç bitmeyen özlemin ne olduğunu ona katlanma yollarını ve bitmeyen umutlarını anlattılar Çiçek in kendine itiraf edemediği Hiç olmazsa mezarı olsun sözü içini dağlasa da tutabileceği elleri bulmuştu Bir yandan da Bu acılardan acı beğenmek değil de nedir diyerek isyan ediyordu Bir anne Anahtarları üstünde bırakıyorum gelir de olmazsam kapıdan dönmesin diye Bir başkası ne telefonu değiştirmiş ne de evinden taşınabilmiş Ya gelirse diyerek Yaşadıkları bitmeyen bir acı tutulamayan bir yas haliydi Tüm bunlara eşlik eden isyan ve öfke Böylesi büyük bir acıyı onlara reva gören devletten hesap sorma isteği Ve yıllar geçse de ellerinden indirmedikleri hiç değişmeyen büyümeyen fotoğraftakiler Kaybedilen evlatlar eşler sevdikleri Cumartesi Anneleri bize tarifi imkânsız duygular yaratmışlardı

Acıyı neden kendi tekeline alıyorsun Başkalarının da benzer acılar yaşadığını neden görmek istemiyorsun dedim O fotoğraf ve haberlerin olduğu dosyayı açıp tableti eline verdim Yanında sessizce oturdum Bir süre sonra usulca İstanbul a ne zaman gidelim diye sordu O kadar çok sevinmiştim ki sımsıkı kucakladım Çiçek i İstanbul a gidip kayıp yakınlarını Cumartesi Annelerini bulduk Anneler bin yıllık bir tecrübeyle sarıp sarmadılar bizi Çiçek daha konuşmaya başlamadan anladılar Çiçek in yaşadıklarını Çiçek gözyaşlarıyla onların anlattıklarını kafa sallayarak dinledi Hiç bitmeyen özlemin ne olduğunu ona katlanma yollarını ve bitmeyen umutlarını anlattılar Çiçek in kendine itiraf edemediği Hiç olmazsa mezarı olsun sözü içini dağlasa da tutabileceği elleri bulmuştu Bir yandan da Bu acılardan acı beğenmek değil de nedir diyerek isyan ediyordu Bir anne Anahtarları üstünde bırakıyorum gelir de olmazsam kapıdan dönmesin diye Bir başkası ne telefonu değiştirmiş ne de evinden taşınabilmiş Ya gelirse diyerek Yaşadıkları bitmeyen bir acı tutulamayan bir yas haliydi Tüm bunlara eşlik eden isyan ve öfke Böylesi büyük bir acıyı onlara reva gören devletten hesap sorma isteği Ve yıllar geçse de ellerinden indirmedikleri hiç değişmeyen büyümeyen fotoğraftakiler Kaybedilen evlatlar eşler sevdikleri Cumartesi Anneleri bize tarifi imkânsız duygular yaratmışlardı

Acıyı neden kendi tekeline alıyorsun Başkalarının da benzer acılar yaşadığını neden görmek istemiyorsun dedim O fotoğraf ve haberlerin olduğu dosyayı açıp tableti eline verdim Yanında sessizce oturdum Bir süre sonra usulca İstanbul a ne zaman gidelim diye sordu O kadar çok sevinmiştim ki sımsıkı kucakladım Çiçek i İstanbul a gidip kayıp yakınlarını Cumartesi Annelerini bulduk Anneler bin yıllık bir tecrübeyle sarıp sarmadılar bizi Çiçek daha konuşmaya başlamadan anladılar Çiçek in yaşadıklarını Çiçek gözyaşlarıyla onların anlattıklarını kafa sallayarak dinledi Hiç bitmeyen özlemin ne olduğunu ona katlanma yollarını ve bitmeyen umutlarını anlattılar Çiçek in kendine itiraf edemediği Hiç olmazsa mezarı olsun sözü içini dağlasa da tutabileceği elleri bulmuştu Bir yandan da Bu acılardan acı beğenmek değil de nedir diyerek isyan ediyordu Bir anne Anahtarları üstünde bırakıyorum gelir de olmazsam kapıdan dönmesin diye Bir başkası ne telefonu değiştirmiş ne de evinden taşınabilmiş Ya gelirse diyerek Yaşadıkları bitmeyen bir acı tutulamayan bir yas haliydi Tüm bunlara eşlik eden isyan ve öfke Böylesi büyük bir acıyı onlara reva gören devletten hesap sorma isteği Ve yıllar geçse de ellerinden indirmedikleri hiç değişmeyen büyümeyen fotoğraftakiler Kaybedilen evlatlar eşler sevdikleri Cumartesi Anneleri bize tarifi imkânsız duygular yaratmışlardı

Acıyı neden kendi tekeline alıyorsun Başkalarının da benzer acılar yaşadığını neden görmek istemiyorsun dedim O fotoğraf ve haberlerin olduğu dosyayı açıp tableti eline verdim Yanında sessizce oturdum Bir süre sonra usulca İstanbul a ne zaman gidelim diye sordu O kadar çok sevinmiştim ki sımsıkı kucakladım Çiçek i İstanbul a gidip kayıp yakınlarını Cumartesi Annelerini bulduk Anneler bin yıllık bir tecrübeyle sarıp sarmadılar bizi Çiçek daha konuşmaya başlamadan anladılar Çiçek in yaşadıklarını Çiçek gözyaşlarıyla onların anlattıklarını kafa sallayarak dinledi Hiç bitmeyen özlemin ne olduğunu ona katlanma yollarını ve bitmeyen umutlarını anlattılar Çiçek in kendine itiraf edemediği Hiç olmazsa mezarı olsun sözü içini dağlasa da tutabileceği elleri bulmuştu Bir yandan da Bu acılardan acı beğenmek değil de nedir diyerek isyan ediyordu Bir anne Anahtarları üstünde bırakıyorum gelir de olmazsam kapıdan dönmesin diye Bir başkası ne telefonu değiştirmiş ne de evinden taşınabilmiş Ya gelirse diyerek Yaşadıkları bitmeyen bir acı tutulamayan bir yas haliydi Tüm bunlara eşlik eden isyan ve öfke Böylesi büyük bir acıyı onlara reva gören devletten hesap sorma isteği Ve yıllar geçse de ellerinden indirmedikleri hiç değişmeyen büyümeyen fotoğraftakiler Kaybedilen evlatlar eşler sevdikleri Cumartesi Anneleri bize tarifi imkânsız duygular yaratmışlardı