Kirpiklerine As Beni Kavuşamayanların Hikayesi — Adem Efiloğlu

Aklıma düşüyorsun sevgili neden diye sormuyorum aslında aklıma düşüşünü çok seviyorum Bu kadim şehri seninle geziyorum Bu hazin coğrafyanın tarihine ışık olan gözlerinin gezdiği yerlerdeyim sen yoksun Her sokak kokuna aşina her cadde topuklarından izler taşıyor Gölgemden daha yakındın bana Nereye gidersen git bu şehir arkandan gelecektir demiş ya şair Ah sevgili Bu şehri bıraktın Beni bıraktın Peki neden yüreğimde kendini de bıraktın Bilesin kendime bile yokluğunda yabancıyım Bilseydin sahipsizliğimi kimsesizliğimi tüm benliğimle sana nasıl sığındığımı ağlardın için için Aklımı inzivaya çekiyor gerçekler raylara düşüyor gölgem sen yoksan yabancıyım bu şehre sahibini bilemediğim çığlıklarla baş başa Yokluğunun derin sızısı vuruyor bağrıma Acı dinmiyor hatta dinmek nedir onu bile bilmiyor Ey benim ruhumun kanayan yarası Ne çok güneş sarmışız yaralara Ne çok güneşi sevmişiz beklerken Akşamın sinesine saklanıyorum kimse görmesin gözlerimi diye kimse bilmesin ağladığımı diye kuytu bir köşede elleri titreye titreye yazıyorum sana Sevgilim beni böyle ağlatmadı hiç kimse

Aklıma düşüyorsun sevgili neden diye sormuyorum aslında aklıma düşüşünü çok seviyorum Bu kadim şehri seninle geziyorum Bu hazin coğrafyanın tarihine ışık olan gözlerinin gezdiği yerlerdeyim sen yoksun Her sokak kokuna aşina her cadde topuklarından izler taşıyor Gölgemden daha yakındın bana Nereye gidersen git bu şehir arkandan gelecektir demiş ya şair Ah sevgili Bu şehri bıraktın Beni bıraktın Peki neden yüreğimde kendini de bıraktın Bilesin kendime bile yokluğunda yabancıyım Yokluğun faili meçhul bir cinayet gibi düşüyor yüreğime Bu çığlık kimin kim bu içimdeki hıçkırıklara boğulan yetim öksüz sahipsiz bedbin kim Bilseydin sahipsizliğimi kimsesizliğimi tüm benliğimle sana nasıl sığındığımı ağlardın için için Aklımı inzivaya çekiyor gerçekler raylara düşüyor gölgem sen yoksan yabancıyım bu şehre sahibini bilemediğim çığlıklarla baş başa Yokluğunun derin sızısı vuruyor bağrıma Acı dinmiyor hatta dinmek nedir onu bile bilmiyor Uzaksın uzaktasın ve uzaklığın her defasında içimde fitili ateşlenmiş dinamit gibi Uzaksın uzaktasın mesafelerin kifayetsizliğine yenildik Ey benim ruhumun kanayan yarası Ne çok güneş sarmışız yaralara Ne çok güneşi sevmişiz beklerken Akşamın sinesine saklanıyorum kimse görmesin gözlerimi diye kimse bilmesin ağladığımı diye kuytu bir köşede elleri titreye titreye yazıyorum sana Sevgilim beni böyle ağlatmadı hiç kimse

Aklıma düşüyorsun sevgili neden diye sormuyorum aslında aklıma düşüşünü çok seviyorum Bu kadim şehri seninle geziyorum Bu hazin coğrafyanın tarihine ışık olan gözlerinin gezdiği yerlerdeyim sen yoksun Her sokak kokuna aşina her cadde topuklarından izler taşıyor Gölgemden daha yakındın bana Nereye gidersen git bu şehir arkandan gelecektir demiş ya şair Ah sevgili Bu şehri bıraktın Beni bıraktın Peki neden yüreğimde kendini de bıraktın Bilesin kendime bile yokluğunda yabancıyım Yokluğun faili meçhul bir cinayet gibi düşüyor yüreğime Bu çığlık kimin kim bu içimdeki hıçkırıklara boğulan yetim öksüz sahipsiz bedbin kim Bilseydin sahipsizliğimi kimsesizliğimi tüm benliğimle sana nasıl sığındığımı ağlardın için için Aklımı inzivaya çekiyor gerçekler raylara düşüyor gölgem sen yoksan yabancıyım bu şehre sahibini bilemediğim çığlıklarla baş başa Yokluğunun derin sızısı vuruyor bağrıma Acı dinmiyor hatta dinmek nedir onu bile bilmiyor Uzaksın uzaktasın ve uzaklığın her defasında içimde fitili ateşlenmiş dinamit gibi Uzaksın uzaktasın mesafelerin kifayetsizliğine yenildik Ey benim ruhumun kanayan yarası Ne çok güneş sarmışız yaralara Ne çok güneşi sevmişiz beklerken Akşamın sinesine saklanıyorum kimse görmesin gözlerimi diye kimse bilmesin ağladığımı diye kuytu bir köşede elleri titreye titreye yazıyorum sana Sevgilim beni böyle ağlatmadı hiç kimse

Aklıma düşüyorsun sevgili neden diye sormuyorum aslında aklıma düşüşünü çok seviyorum Bu kadim şehri seninle geziyorum Bu hazin coğrafyanın tarihine ışık olan gözlerinin gezdiği yerlerdeyim sen yoksun Her sokak kokuna aşina her cadde topuklarından izler taşıyor Gölgemden daha yakındın bana Nereye gidersen git bu şehir arkandan gelecektir demiş ya şair Ah sevgili Bu şehri bıraktın Beni bıraktın Peki neden yüreğimde kendini de bıraktın Bilesin kendime bile yokluğunda yabancıyım Yokluğun faili meçhul bir cinayet gibi düşüyor yüreğime Bu çığlık kimin kim bu içimdeki hıçkırıklara boğulan yetim öksüz sahipsiz bedbin kim Bilseydin sahipsizliğimi kimsesizliğimi tüm benliğimle sana nasıl sığındığımı ağlardın için için Aklımı inzivaya çekiyor gerçekler raylara düşüyor gölgem sen yoksan yabancıyım bu şehre sahibini bilemediğim çığlıklarla baş başa Yokluğunun derin sızısı vuruyor bağrıma Acı dinmiyor hatta dinmek nedir onu bile bilmiyor Uzaksın uzaktasın ve uzaklığın her defasında içimde fitili ateşlenmiş dinamit gibi Uzaksın uzaktasın mesafelerin kifayetsizliğine yenildik Ey benim ruhumun kanayan yarası Ne çok güneş sarmışız yaralara Ne çok güneşi sevmişiz beklerken Akşamın sinesine saklanıyorum kimse görmesin gözlerimi diye kimse bilmesin ağladığımı diye kuytu bir köşede elleri titreye titreye yazıyorum sana Sevgilim beni böyle ağlatmadı hiç kimse

Aklıma düşüyorsun sevgili neden diye sormuyorum aslında aklıma düşüşünü çok seviyorum Bu kadim şehri seninle geziyorum Bu hazin coğrafyanın tarihine ışık olan gözlerinin gezdiği yerlerdeyim sen yoksun Her sokak kokuna aşina her cadde topuklarından izler taşıyor Gölgemden daha yakındın bana Nereye gidersen git bu şehir arkandan gelecektir demiş ya şair Ah sevgili Bu şehri bıraktın Beni bıraktın Peki neden yüreğimde kendini de bıraktın Bilesin kendime bile yokluğunda yabancıyım Yokluğun faili meçhul bir cinayet gibi düşüyor yüreğime Bu çığlık kimin kim bu içimdeki hıçkırıklara boğulan yetim öksüz sahipsiz bedbin kim Bilseydin sahipsizliğimi kimsesizliğimi tüm benliğimle sana nasıl sığındığımı ağlardın için için Aklımı inzivaya çekiyor gerçekler raylara düşüyor gölgem sen yoksan yabancıyım bu şehre sahibini bilemediğim çığlıklarla baş başa Yokluğunun derin sızısı vuruyor bağrıma Acı dinmiyor hatta dinmek nedir onu bile bilmiyor Uzaksın uzaktasın ve uzaklığın her defasında içimde fitili ateşlenmiş dinamit gibi Uzaksın uzaktasın mesafelerin kifayetsizliğine yenildik Ey benim ruhumun kanayan yarası Ne çok güneş sarmışız yaralara Ne çok güneşi sevmişiz beklerken Akşamın sinesine saklanıyorum kimse görmesin gözlerimi diye kimse bilmesin ağladığımı diye kuytu bir köşede elleri titreye titreye yazıyorum sana Sevgilim beni böyle ağlatmadı hiç kimse

Aklıma düşüyorsun sevgili neden diye sormuyorum aslında aklıma düşüşünü çok seviyorum Bu kadim şehri seninle geziyorum Bu hazin coğrafyanın tarihine ışık olan gözlerinin gezdiği yerlerdeyim sen yoksun Her sokak kokuna aşina her cadde topuklarından izler taşıyor Gölgemden daha yakındın bana Nereye gidersen git bu şehir arkandan gelecektir demiş ya şair Ah sevgili Bu şehri bıraktın Beni bıraktın Peki neden yüreğimde kendini de bıraktın Bilesin kendime bile yokluğunda yabancıyım Yokluğun faili meçhul bir cinayet gibi düşüyor yüreğime Bu çığlık kimin kim bu içimdeki hıçkırıklara boğulan yetim öksüz sahipsiz bedbin kim Bilseydin sahipsizliğimi kimsesizliğimi tüm benliğimle sana nasıl sığındığımı ağlardın için için Aklımı inzivaya çekiyor gerçekler raylara düşüyor gölgem sen yoksan yabancıyım bu şehre sahibini bilemediğim çığlıklarla baş başa Yokluğunun derin sızısı vuruyor bağrıma Acı dinmiyor hatta dinmek nedir onu bile bilmiyor Uzaksın uzaktasın ve uzaklığın her defasında içimde fitili ateşlenmiş dinamit gibi Uzaksın uzaktasın mesafelerin kifayetsizliğine yenildik Ey benim ruhumun kanayan yarası Ne çok güneş sarmışız yaralara Ne çok güneşi sevmişiz beklerken Akşamın sinesine saklanıyorum kimse görmesin gözlerimi diye kimse bilmesin ağladığımı diye kuytu bir köşede elleri titreye titreye yazıyorum sana Sevgilim beni böyle ağlatmadı hiç kimse