Kıyamete Kırk Kala — Cemal Safi

Değil Osman Kaya ya Resmin bile melül mahzun bakıyor Dön artık vatanın orası değil Dilinden Artvin in balı akıyor İzmir üzümünün şırası değil Ayrı bedensek de kan kemik kasla Yekpare ruhlarız şekle kıyasla Korkma açılamaz bizimki asla Irak la İran ın arası gibi Karamsar düşünme yorma kafanı Gülmeyen bahtına ver istifanı Bizi zor ayırır Nuh un tufanı Günün fırtınası borası değil Demek ki sökmüyor Kaya lık taşlık Avutmaya bile yetmiyor haşlık Efkar dağıtmıyor bir otuz beşlik Tekelin şarabı birası değil Sabrın kefilidir müreffeh sonun Alnından süzülen kutsal losyonun Her damlası altın enfilasyonun Sıfırı tüketen lirası değil Ozanız Yunus un sözü var bizde Molla Kasımların gözü var bizde Nar ı cehennemin közü var bizde Bolu nun Mengen in çırası değil Bir fesat musallat yüce sizeye İndirmek istiyor cüce düzeye Sığmıyor isyanım hece dizeye Söyletme Osmanım sırası değil Peşini bıraktık dünya işinin Kalbine bakarız erin dişinin Bize özü gerek yoksa kişinin Şöhreti serveti parası değil Gel biraz da aşka geçelim Osman Yıllanan meylerden içelim Osman Maviş e Ceylan a açalım Osman Bu yara ağyarın yarası değil Bakışı konuşur önce gözlerin Dediği önemli bence gözlerin Mavisi makbulmüş sence gözlerin Yeşili elası karası değil Alasını yaptık ödevimizin Hala karşılığı yok sevimizin Bütün verdikleri can evimizin Yazık ki bir günlük kirası değil Bir Ceylan ı hedef aldım hiç yoktan Farksızım yayından fırlayan oktan Safi yim cismimi terkettim çoktan Bedenim ruhumun darası değil