Konuk — Numan Garipçin

Dokunulmadığında kokusunu vermeyen fettan bir çiçek gibiydi yaşam tadını çıkarmak isteyen az kurcalayacaktı Kimi gürültüler çıkarıyor kimi sessizleşiyordu bu uğurda Kimi portakal soyarken kimi paraşüt giyiyordu Mutluluk kazıyıcısıydı insan aldığından pek azını veren bu kumarhanede şansını deneyip duruyordu