Köpükten Limanlar — Abdulrahim Arslan

Bu liman sahipsiz kalktı son gemi Geride kalanlar çekip gittiler Bir vakit susarken kalbin elemi Mevsimler değişti kuşlar göçtüler Ne kaldı geriye bilen olmadı Bu yokluk büyüdü örten olmadı Kelepçe vuruldu Mecnun gibiye Leyla çöller aştı gören olmadı Geçmişin izinde saklıydı umut Gİzlendi bağrında aşığın sükut Duydu da kalmadı kimseler hoşnut Sebepler tükendi yazan olmadı