Kuleli 1919 İşgal ve Yokluk Yılları — Şeref Tipi
Kuleli 1919 İşgal ve Yokluk Yılları
Şeref TipiBabıali Kültür Yayıncılığı
Kuleli 1919 İşgal ve Yokluk Yılları
Şeref TipiDünya Harbi bitmiş Osmanlı Devleti de mağlup sayılmıştı Acı dolu günler nice benzerleri gibi bu kitabı kaleme alan insan için de böylece başlamış oluyordu Erzurum ve Moskova da toplam iki yıl okulsuz kalan Şeref Tipi 1918 yılında orta birinci sınıfı okumak üzere Konya Askeri Rüştiyesi ne gönderildi 1919 yılında ise babasının gayretleri sonucu Kuleli de orta ikiye başladı II Abdülhamid in fahri yâveri Ertuğrul Hassa Alayı kurucu ve eğitmenlerinden Ferik Mehmet Ali Paşa nın oğlu Şeref Tipi tarafından kaleme alınana bu kitapta yazarın Kuleli ve Bursa Işıklar Askeri liselerinde yaşadıklarını anlatmaktadır Aylar var ki kan ağlıyordu Çengelköylüler Savaşın sürdüğü dört yıl boyunca Kuleli nin o daha bıyıkları terlememiş delikanlıları arka arkaya durmadan savaşa gönderilmişlerdi Gidenlerden hiçbiri daha geri gelmemişti Bunlara tanıktılar Çengelköy ün kadını erkeği O yaz artık gülüp söyleyebilirler gezip salınabilirler miydi Çengelköy ün salkım söğütlü sokaklarında ya da çarşısında ki ses olsun Üstelik Türk ordusuna körpe kahramanlar yetiştiren bu tarihî okulun kapanacağı söyleniyordu Tüm Çengelköy yas içindeydi ve kimsenin ağzını bıçak açmıyordu Öyle ki orada demirlemiş donanmayı görmemek için Boğaz ı gören pencerelerin perdeleri indiriliyor balkonların kapıları kapanıyordu
Dorlion Yayınları
Kuleli nin açılış müjdesini bekleyenler arasında Fatih in Süleymaniye nin Kocamustafapaşa nın Eyüp ün tozlu sokaklarının çocukları da vardı Dar gelirlilerin ve onlara karışmış yoksulların oturduğu semtlerdi buralar Varını yoğunu savaşlarda tüketen bir ulusun bir başka çocuklarıydılar onlar Ekmeğin etin şekerin yağın belge ile dağıtıldığı yıllarda büyüyorlardı Kuleli açılıyor haberi gelince nasıl sevinmesinler ki Bir kuru çay demlenemeyen kuşluklar bir sıcak çorba içilemeyen akşamlar geçiyordu O çarpık sokakların yana yatık tahta evlerinde azılı tahtakurularına kan vere vere solup gidiyorlardı Babalar amcalar ağabeyler on yıldır süren savaşlara gidip dönememiş olduğundan analar dul ve kimsesizdi Nereden bulup da yedirip giydireceklerdi çocuklarını Kimisi sokak çöpçüsü kimisi reji işçisiydi Çocukların karınları tahta gibiydi işte Tüm umutları şu Kuleli nin açılmasındaydı Ve işte kimine müjde kimine oğlancıkları oraya yazılamadığından yas haberi ulaşmıştı Onlar ağlaşırken bunlar düğün bayram yapıyorlardı
Dorlion Yayınevi
Kuleli nin açılış müjdesini bekleyenler arasında Fatih in Süleymaniye nin Kocamustafapaşa nın Eyüp ün tozlu sokaklarının çocukları da vardı Dar gelirlilerin ve onlara karışmış yoksulların oturduğu semtlerdi buralar Varını yoğunu savaşlarda tüketen bir ulusun bir başka çocuklarıydılar onlar Ekmeğin etin şekerin yağın belge ile dağıtıldığı yıllarda büyüyorlardı Kuleli açılıyor haberi gelince nasıl sevinmesinler ki Bir kuru çay demlenemeyen kuşluklar bir sıcak çorba içilemeyen akşamlar geçiyordu O çarpık sokakların yana yatık tahta evlerinde azılı tahtakurularına kan vere vere solup gidiyorlardı Babalar amcalar ağabeyler on yıldır süren savaşlara gidip dönememiş olduğundan analar dul ve kimsesizdi Nereden bulup da yedirip giydireceklerdi çocuklarını Kimisi sokak çöpçüsü kimisi reji işçisiydi Çocukların karınları tahta gibiydi işte Tüm umutları şu Kuleli nin açılmasındaydı Ve işte kimine müjde kimine oğlancıkları oraya yazılamadığından yas haberi ulaşmıştı Onlar ağlaşırken bunlar düğün bayram yapıyorlardı img src https s3 eu west 1 amazonaws com dia kitadagitim ckeditor_assets pictures 53 content_1_original_original jpg alt height 15 width 15 font size 1 color white font img
DORLİON YAYINLARI
Kuleli nin açılış müjdesini bekleyenler arasında Fatih in Süleymaniye nin Kocamustafapaşa nın Eyüp ün tozlu sokaklarının çocukları da vardı Dar gelirlilerin ve onlara karışmış yoksulların oturduğu semtlerdi buralar Varını yoğunu savaşlarda tüketen bir ulusun bir başka çocuklarıydılar onlar Ekmeğin etin şekerin yağın belge ile dağıtıldığı yıllarda büyüyorlardı Kuleli açılıyor haberi gelince nasıl sevinmesinler ki Bir kuru çay demlenemeyen kuşluklar bir sıcak çorba içilemeyen akşamlar geçiyordu O çarpık sokakların yana yatık tahta evlerinde azılı tahtakurularına kan vere vere solup gidiyorlardı Babalar amcalar ağabeyler on yıldır süren savaşlara gidip dönememiş olduğundan analar dul ve kimsesizdi Nereden bulup da yedirip giydireceklerdi çocuklarını Kimisi sokak çöpçüsü kimisi reji işçisiydi Çocukların karınları tahta gibiydi işte Tüm umutları şu Kuleli nin açılmasındaydı Ve işte kimine müjde kimine oğlancıkları oraya yazılamadığından yas haberi ulaşmıştı Onlar ağlaşırken bunlar düğün bayram yapıyorlardı