Kumru Olma Rüyası — Seçil Hidayet

aynada izler bırakıyorsun yalnızlığın ilk karı düşüyor yüzüne yonca mı acı mı hatıra mı sallanıyor kolyenin ucunda dipsiz bir kuyuya inercesine soyunuyorsun siyam mesafesinde birkaç dokunuşla bir kedinin intiharı geliyor aklına oysa hemen dönecekmiş gibi bırakıp çıkıyorsun kendini birileri karanfil ekiyor göğsüne sekiz canını da vuruyor sessizlik

Seçil Hidayet Kumru Olma Rüyası adlı ilk şiir kitabıyla okuruna merhaba diyor ruh bahçesinde açan dağ çiçeğiydi suskunluğunda uzun uzun yağan geceye Aynada İzler Bırakıyorsun Yalnızlığın İlk Karı Düşüyor Yüzüne Yonca Mı Acı Mı Hatıra Mı Sallanıyor Kolyenin Ucunda Dipsiz Bir Kuyuya İnercesine Soyunuyorsun Siyam mesafesinde birkaç dokunuşla Bir kedinin intiharı geliyor aklına Oysa hemen dönecekmiş gibi Bırakıp çıkıyorsun kendini Birileri karanfil ekiyor göğsüne Sekiz canını da vuruyor sessizlik

aynada izler bırakıyorsun yalnızlığın ilk karı düşüyor yüzüne yonca mı acı mı hatıra mı sallanıyor kolyenin ucunda dipsiz bir kuyuya inercesine soyunuyorsun siyam mesafesinde birkaç dokunuşla bir kedinin intiharı geliyor aklına oysa hemen dönecekmiş gibi bırakıp çıkıyorsun kendini birileri karanfil ekiyor göğsüne sekiz canını da vuruyor sessizlik

aynada izler bırakıyorsunyalnızlığın ilk karı düşüyor yüzüneyonca mı acı mı hatıra mısallanıyor kolyenin ucundadipsiz bir kuyuya inercesinesoyunuyorsunsiyam mesafesinde birkaç dokunuşlabir kedinin intiharı geliyor aklınaoysa hemen dönecekmiş gibibırakıp çıkıyorsun kendinibirileri karanfil ekiyor göğsünesekiz canını da vuruyor sessizlik

aynada izler bırakıyorsunyalnızlığın ilk karı düşüyor yüzüneyonca mı acı mı hatıra mısallanıyor kolyenin ucundadipsiz bir kuyuya inercesinesoyunuyorsunsiyam mesafesinde birkaç dokunuşlabir kedinin intiharı geliyor aklınaoysa hemen dönecekmiş gibibırakıp çıkıyorsun kendinibirileri karanfil ekiyor göğsünesekiz canını da vuruyor sessizlik

Seçil Hidayet Kumru Olma Rüyası adlı ilk şiir kitabıyla okuruna merhaba diyor ruh bahçesinde açan dağ çiçeğiydi suskunluğunda uzun uzun yağan geceye aynada izler bırakıyorsun yalnızlığın ilk karı düşüyor yüzüne yonca mı acı mı hatıra mı sallanıyor kolyenin ucunda dipsiz bir kuyuya inercesine soyunuyorsun siyam mesafesinde birkaç dokunuşla bir kedinin intiharı geliyor aklına oysa hemen dönecekmiş gibi bırakıp çıkıyorsun kendini birileri karanfil ekiyor göğsüne sekiz canını da vuruyor sessizlik