Kürpiçen — Yunus Doğru

Kürpiçen güneşin üşüdüğü diyarlarda 2300 rakımlı bir tepede küçücük bir vadiydi kendi halinde ve hala kendi hikayesini yazmakta Güneşin üşüdüğü bilinmez ama eteğindeki çocukların üşüyüp üşümediğini evler belirlerdi Bazı evlerde sobalar harlı yanar ama ısınmazdı duvarlar Soğuk yalnızca hava değildi fırtına odaların kuytularındaydı Her an bir felaket olacak hissinin yoğun ağır sisi vardı etrafta Bazı evlerde soba çok harlı yanmazdı ama o isli duvarlar gülümserdi olan sıcaklık yüreklere işler kelimelere ihtiyaç duymazdı Kürpiçen in eteğinde dünyaya gelen çocuklar yürümeyi öğrendikleri andan itibaren çetin bir hayatı sırtlarında taşırlardı ama farkında değillerdi Çünkü başkaca bir hayat başkaca bir iklim bilmezlerdi Sadece duyarlardı Buraya ait bildikleri bir şey vardı ama o da burada başlayan hayatın çoğunlukla burada bitmeyeceğiydi