Leyla — Pınar Zorludağ

Leyla çocukken önce annesini sonra babasını kaybetti Sonra da kendi sesini Bir fırının gölgesinde büyüdü Sessizdi Derken bir adam çıktı karşısına Kemal İlk defa birinin gözünde yuva gördü Taşlardan bir ev yaptılar Hayallerini içine koydular Sonra Kemal gitti Geriye Leyla nın tek başına yaşadığı sessiz ev ve bir gün kapısında beliren yaralı bir köpek kaldı Ona Tekgöz adını verdi Ve belki de o gün Leyla yeniden bakmaya başladı hayata Ama geçmiş kolay kolay peşini bırakmadı Köyün dedikoduları uzaklardaki bir mandıra soğuk geceler sıcak rüyalar Ve hâlâ dönmeyen biri Leyla sevdiğini bekleyen bir kadının değil Kendini arayan bir ruhun hikâyesi Bu sessizliğin içinde yankılanan her cümlede belki de senin adın gizli