Lidya — Harun Muğla

Her şey bitti dediğim yerden başladı Umutlar düştüğü yerden yeşerdi tıpkı pişmanlıkların hortladığı gibi Küçük huzurlu bir Ege kasabasında hayatın hep huzurlu geçeceği yanılgısı ile yaşarken bir yitiş silsilesi tüm yaşananlar Göçüp gidenler yitip bitenler benim yenilgiler ve başarısızlıklar sergimin nadide birer parçası şimdi Peki bu kadar kayıp varken yıkık bir harabe iken ruhumun odaları nereden geldi bu umut kırıntıları Kiraz çiçeği kokan bir hafif rüzgârla girdi ömrüme birkaç tutam umut Ansızın esen özgür hayat dolu bir meltemdi bu Rüzgârın Kızı taşıdı onu Bu kadar kaybın arasında birkaç umut kırıntısı ile geçen süreye hayat mı denmeli yoksa ziyan mı Rüzgârın Kızı na sorsan cesur bir şekilde tüm kalbiyle şöyle derdi Hayat ulaşamadıklarımız ve vazgeçtiklerimiz arasında bir yerde Yaşamak ulaşamadıklarımızın hayali ile vazgeçtiklerimizin pişmanlığını sırtlayabilmek bir ömür