Lübb Katilin vicdanı — Zeynel Tekant

Aynı şeyden bahsedilmesine rağmen o şeyin bu kadar çok sayıda farklı kavramla ifade edilmesi ne garip değil mi Toplum kültür mekân zaman inanç yapısı düşünce sistemi ve disiplinler değişmesine rağmen aslında çok küçük nüanslarla hep aynı şeyden bahsedilegelmiş ve genel anlamda rıza gösterilerek kabullenilmiş bir şey Ben ona öz vicdan diyorum Lübb diyorum Belki Sokrates olsaydı daimonion ilahi iç ses Kâdî Abdülcebbâr olsaydı nazar Nietzsche olsaydı plastik güç Tolstoy Tanrının kalbimizdeki nuru ve Kant olsaydı içimdeki ahlak yasası veya tanrısal mahkemenin içimdeki temsilcisi derdi Zeynel Tekant sıradan bir gerilim romanının aksine esrarengiz tanımının arkasına saklanmaksızın roman ile gerçeklik arasındaki ilişkiyi sorguluyor Lübb yani öz vicdanın sadece ağzımızdan çıkan ya da kulağımıza çalınan bir sesten ibaret olup olmadığını okuru heyecanlandıran ve kendi kendini sorgulamaya yönlendiren bir üslupla betimlerken kadercilik ile sebep sonuç kaçınılmazlığı gölgesine sığınmanın öz vicdan karşısındaki mağlubiyetini okurun ilgisine sunuyor