Luna — AZİZ AYTAŞ

Yüreğinin kapısını bizlere hangi acıya yetişeceğini bilemeyince yürek durup kendine çöktü dizesiyle açıyor Aziz Aytaş ve sonrasında bizleri bu yürekte biriktirdiği acı öfke umut ve sevgiye tanıklığa çağırıyor ama bizlere bu tanıklığı yaptırırken ellerimizden tutup bu yüreğe yağmış bu yürekte birikmişleri gezdirir gibi değil de o yağmış ve birikmişlerden alınmış minimize edilmiş tarazlanmış bir nevi kartoplarına döndürülmüş acı öfke umut ve sevgi toplarını yüzümüze yüreğimize ve beynimize çarptırarak yapıyor Aziz Aytaş ın şiiri dile takılmayan kendini unutturmayan bir şiir

Yüreğinin kapısını bizlere hangi acıya yetişeceğini bilemeyince yürek durup kendine çöktü dizesiyle açıyor Aziz Aytaş ve sonrasında bizleri bu yürekte biriktirdiği acı öfke umut ve sevgiye tanıklığa çağırıyor ama bizlere bu tanıklığı yaptırırken ellerimizden tutup bu yüreğe yağmış bu yürekte birikmişleri gezdirir gibi değil de o yağmış ve birikmişlerden alınmış minimize edilmiş tarazlanmış bir nevi kartoplarına döndürülmüş acı öfke umut ve sevgi toplarını yüzümüze yüreğimize ve beynimize çarptırarak yapıyor Aziz Aytaş ın şiiri dile takılmayan kendini unutturmayan bir şiir