Mahşer Mevsimi — Ferhat Güler

En mutlu anlara dair birçok şeyi çocukluk yıllarımızda bırakmış olsak da bu hayatta ölümden hariç sizi üzmesine izin vereceğiniz tek şey okuyacağınız bu hüzünle beslenen aşkla süslenen ve yalnızlık dilinin hasret kokan yanık şivesiyle seslenen Mahşer Mevsimi adlı kitabım olsun EN SONUNDA AŞK Duyunca fırtına yüklü sesini Sayende savruldum en sonunda aşk Önümü göremem yok et sisini Kaybettim kendimi en sonunda aşk Baharı kış eder değince nazar Üşütür ansızın bir kutup kadar Bir günde ömürlük alınca hasar Defettin küf ettin en sonunda aşk Mecnun çölünde var Ferhat ın dağı Gurbet hiç görmedi böyle gözdağı Hesapsız gelirken bir hazan çağı Mahşeri istedi en sonunda aşk Mutluluk göçtü bir anda kuş gibi Üzüntüm her yolda hep yokuş gibi Hasret hapishane ben koğuş gibi Kaldım yana yana en sonunda aşk Sır gibi herkesin derdi ayrılık Ağzımın payını verdi ayrılık Hayra yorulmaz bir şerdi ayrılık Günahıma girdin en sonunda aşk Leyla nın izinde Mecnunun çölü Şirinle Ferhat mış dağların dölü Yürek kan ağlarken akılsa ölü Deliye döndürür en sonunda aşk Yalanı gerçekle sileyim desem Feleğin bağrını deleyim desem Her şeyi kendimden bileyim desem İlk hatamla öldü en sonunda aşk