Marianne İçin Ağıt — Gece Ahmet

yabancı oldugun her kelime cilveyle yaklasıyor sana her harf kocamıs bir el gibi sokuluyor sızılı bir hazla büyük savasın içindesin görüntünün kesinlikle degismedigi taskınlıgını gizleyebiliyorsun düsüncenin çünkü duygunun yıkıcı sıcaklıgını biliyorsun ve acının yakıcı donuklugunu buna ragmen kargasanın içine sürüyorsun göz bebeklerindeki atlıları sessizlik elinde tutuyor kırbacı savasın savas alanın koca bir oda odanın içinde acımasız gardıroplar gaddar iskemleler pencerelerde kokusmus bir sabah odanın içinde süzülen süzüldügün boktan bir aydınlık esyalar ısık ve gün ütopik birer kahraman misali çullandı uyumun bir küfür gibi durdugu aklına geceleri gökyüzüne baktıgında görmen gerekenden farklı oldugunu anlarsan endiselenme bu görüntünün kesinligidir ve savasın ahmet gece