Maşuk

Âşık şiirinde kadın şairlerin azlığı ve belli bazı türlere sıkışıp kalarak şiir söylemeleri bu şiir kolunun sahip olduğu geleneksel koşullardan kaynaklanmaktadır Geleneğin şartları erkek âşığı veya halk şairini gurbete çıkma usta yanında yetişme kahvehanelerde veya tekkelerde bulunma vb gibi özelliklerle şekillendirirken toplumdan aynı hoşgörüyü izni alamayan kadın şairin geri planda kalmasına yol açmıştır Toplumsal yapının bilinen yaklaşımı nedeniyle büyük olasılıkla kadın şairlerin söylediği şiirler anonim olarak nitelendirilmiştir Kadın şairlerin şiirlerinde adlarını mahlaslarını kullanamamaları şeklinde ifade edilebilecek olan bu özellik veya eksiklik günümüzde büyük oranda değişmiştir Maşûk adlı kitap böyle bir kadın şair olan Mestâne nin mistik ve tasavvufi yönü öne çıkan şiirlerinden ve dörtlüklerinden oluşmaktadır Şiirlerinde bu mahlası kullanılmamakla beraber kendisine Farsça sarhoş manasına gelen mest sıfat kelimesinden âne takısı alarak türeyerek mest âne zarf ve sıfat sarhoşcasına kendinden geçmişcesine anlamı kazanan Mestâne adını seçen şair tasavvuf kültürüne ilgi duymuş ve bu ilgisini şiir vasıtasıyla ortaya koymuştur