Mektebin Bacaları — İbrahim Köse

Gün döndü devran döndü aylar ayları yıllar yılları kovaladı Rotasyon icabı tayinimin çıktığı Kütahya ilinin Simav ilçesinin İmam Hatip Lisesi nde görev yaparken nöbetçi öğrenci koşarak yanıma geldi Hocam sizinle görüşmek isteyen bir ziyaretçiniz var gelsin mi dedi Ben de Buyursun dedim Nöbetçi öğrenci biraz sonra yanında yürüyen uzun boylu beyaz tenli kaytan bıyıklı levent bir delikanlıyla çıkageldi O bizi hemen tanıdı Biz birazcık tereddütten sonra gözlerinden yakaladık Mehmet i Sanki bir kez daha kavuştuk Konya sokaklarında Şemsi Tebrizî ile Mevlana Sanki ney bir kez daha inlemeye başladı Yeşil Kubbe altında Felekten birkaç gün çaldık Mehmet le O İstanbul da okumakta olduğu Yıldız Teknik Üniversitesi Elektrik Elektronik Fakültesi Bilgisayar Bilimleri Mühendisliği nden bahsetti Biz görüşmediğimiz yıllarda yaptıklarımızı anlattık Yedik içtik gezdik dolaştık Konuştuk konuştuk Sonra ayrılık günü ve saati geldi En son otobüs camından sağ elini salladı ben yerden biraz yüksekçe perondan iki elimi salladım Gitti O gitti ama düşüncelerim gitmedi Giden o insan bizi görmeye niçin gelmişti Biz hacdan gelmemiştik ki ziyarete gelsin Siyasi bir kişi değildik ki istikbal kapılarını aralamayı düşünsün Akrabalarından bir aile büyüğü değildik ki el öpmeye gelsin İşte bu ziyaret bütün bunların dışında bir mana taşıyordu Bu ziyarette belki o bir vefa örneği göstermişti Belki de kendince manevi değeri olan bir iş yapmıştı Şüphesiz ki o insanlığını ortaya koymuştu Büyük bir ruha sahip olduğunu göstermişti Peki biz niçin bu kadar sevinmiştik Bu kadar duygulanmıştık Yoksa öğretmenliğin güzel yönlerinden biri de bu muydu