Melankolik — Derya Eylen

Benim hikâyemin bir benzeri yokBu yüzden yazsam roman olurDedikleri nitelikteKaldırıp kadehi bir yudumda içtiğim İçki kadar sertHerkese sırtımı dönüp yaşadığım Nankörlük kadar yıkıkTek başıma kaldığımda Duvarlarla konuştuğum kadar sıkıcıGözyaşlarımı tutup Eve gelip ağladığım kadar acıBiri bir şey anlatırkenYine yalan söylüyor dediğim kadar güvensizArtık beni anlasınlar dediğim kadar üzücüGüçlü durup kendi Dünyamda Sarsıldığım kadar yalnızİçtiğim antidepresanlara sığındığım kadar çaresizAynada kendime sen de suçlusun diyecek kadar haksız Hafızamdan gitmeyen onca sahne kadar bahtsızBenim hikâyemin elle tutulur bir yanı yok Bu yüzden kendim yazar kendim oynarımBenim hikâyemde mutlu bir son yok

Benim hikâyemin bir benzeri yok Bu yüzden yazsam roman olur Dedikleri nitelikte Kaldırıp kadehi bir yudumda içtiğim İçki kadar sert Herkese sırtımı dönüp yaşadığım Nankörlük kadar yıkık Tek başıma kaldığımda Duvarlarla konuştuğum kadar sıkıcı Gözyaşlarımı tutup Eve gelip ağladığım kadar acı Biri bir şey anlatırken Yine yalan söylüyor dediğim kadar güvensiz Artık beni anlasınlar dediğim kadar üzücü Güçlü durup kendi Dünyamda Sarsıldığım kadar yalnız İçtiğim antidepresanlara sığındığım kadar çaresiz Aynada kendime sen de suçlusun diyecek kadar haksız Hafızamdan gitmeyen onca sahne kadar bahtsız Benim hikâyemin elle tutulur bir yanı yok Bu yüzden kendim yazar kendim oynarım Benim hikâyemde mutlu bir son yok

Benim hikâyemin bir benzeri yok Bu yüzden yazsam roman olur Dedikleri nitelikte Kaldırıp kadehi bir yudumda içtiğim İçki kadar sert Herkese sırtımı dönüp yaşadığım Nankörlük kadar yıkık Tek başıma kaldığımda Duvarlarla konuştuğum kadar sıkıcı Gözyaşlarımı tutup Eve gelip ağladığım kadar acı Biri bir şey anlatırken Yine yalan söylüyor dediğim kadar güvensiz Artık beni anlasınlar dediğim kadar üzücü Güçlü durup kendi Dünyamda Sarsıldığım kadar yalnız İçtiğim antidepresanlara sığındığım kadar çaresiz Aynada kendime sen de suçlusun diyecek kadar haksız Hafızamdan gitmeyen onca sahne kadar bahtsız Benim hikâyemin elle tutulur bir yanı yok Bu yüzden kendim yazar kendim oynarım Benim hikâyemde mutlu bir son yok

Benim hikâyemin bir benzeri yokBu yüzden yazsam roman olurDedikleri nitelikteKaldırıp kadehi bir yudumda içtiğim İçki kadar sertHerkese sırtımı dönüp yaşadığım Nankörlük kadar yıkıkTek başıma kaldığımda Duvarlarla konuştuğum kadar sıkıcıGözyaşlarımı tutup Eve gelip ağladığım kadar acıBiri bir şey anlatırkenYine yalan söylüyor dediğim kadar güvensizArtık beni anlasınlar dediğim kadar üzücüGüçlü durup kendi Dünyamda Sarsıldığım kadar yalnızİçtiğim antidepresanlara sığındığım kadar çaresizAynada kendime sen de suçlusun diyecek kadar haksız Hafızamdan gitmeyen onca sahne kadar bahtsızBenim hikâyemin elle tutulur bir yanı yok Bu yüzden kendim yazar kendim oynarımBenim hikâyemde mutlu bir son yok