Merkez den Uç Lara

Merkez den Uç lara Neoliberal Dönemde Sağ Siyaset 1983 2002 yılları arasında Türkiye de sağ siyasetin 12 Eylül cuntasının yarattığı siyasal mimari içinde oluşumunu gelişimini ve unsurlarının birbirleriyle ilişkilerini tarihsel bir perspektiften ele alıyor 1983 te sivil yönetime geçilmesinin ardından kısa süre içinde 1980 öncesinden farklı olarak merkez sağ içinde güçlü bir rekabet başlamıştır 1987 referandumu sonrasında siyasi yasakların kaldırılmasıyla sağ içindeki rekabet hem ideolojik farklar hem de siyasi figürlerin güçleri bakımından çeşitlenmiş ANAP ın sağın üç eğilimini liberaller mukaddesatçılar ve hareketçiler kucaklama iddiası zayıflamıştır 1990 lar SSCB nin çözüldüğü Batıdan gelen tarihin sonu rüzgarının güçlü estiği bir yandan da neoliberal hegemonyanın genişlediği yıllardır Türkiye de darbe anayasası ve yasaları içinde kurulmuş sivil düzende sosyalist düşünce ve hareketler büyük baskı altındayken siyasetin kendisi merkez sağ partilerin kendi içindeki rekabeti ve İslamcı milliyetçi doktriner sağ partilerle içerme ayrışma ilişkilerine dönüşmüştür 90 lı yıllar boyunca merkez siyaset zayıflayacak doktriner sağ ise 1980 öncesiyle kıyaslanamayacak güce ve siyasi kapasiteye erişecektir Bu yıllar aynı zamanda Kürt sorununda şiddetin yükseldiği Susurluk skandalı ile ortaya serilen siyaset bürokrasi mafya ilişkileriyle ağır insan hakları ihlallerinin işlendiği tarikatların sivil toplum örgütü adı altında vakıflaştığı ve şirketleştiği sermaye örgütlerinin topluma yön verecek siyasal araçlara açıktan başvurduğu yıllardır Bu kitap 1983 ten 2002 ye Türkiye siyasetinde merkez sağdan doktriner sağa kayışın toplumsal ve siyasal dinamiklerinin kavranmasının 2002 seçimleriyle başlayan Adalet ve Kalkınma Partisi hükümetleri dönemini doğru değerlendirebilmenin yolunu açacağını iddia ediyor ve bu iddiasını güçlü biçimde savunuyor