Mesafeler — Emre Karakaya

Biliyorum kendisini sevdiğimi ona söyler söylemez beni yüreğinden atacak ve sonra başka bir heyecanın başka bir bilinmezin peşine düşecek Ben de zayıf kırılgan bir eşya gibi yalnızlığın sert duvarına çarpıp paramparça olacağım Gördüğü her şey acı çekiyor sanki evler ağaçlar sokak lambaları çektikleri acının bitmesi için çaresizlik içinde ölümü bekliyordu Geçmişim bir yerlerde kıpırdamadan ölü gibi yatıyor Aşağıda bir yerlerde Karanlığın hüküm sürdüğü yerlerde Eski dostlarım eski kahve fincanları eski koltuk takımları hepsi oradalar Birini gerçekten unutmak için dokunduğu her şeyi çöpe atmalı Dokunduğu şeylere kendinden bir şey bulaştırır çünkü insan