Muçi — Ferhat Aksoy

İnsan ruhunda bir lekeyle doğar Çoğu gizler Azı yapamaz Daha da azı utanır bu durumdan Alır eline süpürgeyi sürer üstüne lekenin Çıkmaz Çamaşır makinesine atar Tüm deterjanları boşaltır Geçmez Tırnaklarıyla kazımaya başlar bu kez Kabuk bağlamış bir yara değildir Bilemez bunu İşe yaramadığını anlar Zımpara alır eline dümdüz olsun diye leke Yine başarısız olur Ahmakça davranır İnsanca davranır En nihayetinde ikisi de aynı şeydir Son çare saklamayı dener çoğu gibi Hemen sobelenir Leke artık kir olmuştur Herkes görmüştür Kirli bir insandır Ne yazık ki yine de insandır Aldanmaya mahkûm aldatmaya elverişlidir Etrafına aldanır kendini aldatır Zavallıdır Oyunlar kurar zihninde Sorular sorar Ne zaman Ne zaman oluştu bu kir Zamansız olduğundan haberdar olmasına rağmen İkinci soruyu geciktirmez Neden Neden kirlendim Oysa ki sebebi çok açıktır Bilinç Sıra en son ama en can alıcı soruya gelir Kim Kim bu kir Dünya üzerindeki bütün işaret parmakları suratına doğrulur Tetiği çeker Çıkan mermi kulağına fısıldar Sen