Müebbet Kuşu — Oğuz Gül

Müebbete kelepçelenmiş bir kalp Seçemediği doğum yerinin gölgesinde Daha minicik Umut koyuyorlar adını umutları olması için Ama değişik yollardan geçiyor minik kalp Yıkamadığı duvarların arkasındaki hayat ağzında çiğniyor kemiklerini öğütüyor Hayatın ne sillesi varsa veriyor Gidecek yeri dört duvarla çevrili bir kafes Isınamıyor hayata intikâm almaktan başka bir derdi olmadığını düşünüyor Bir gün bir kadına rastlıyor minik kalp Kalbini ona veriyor Bir daha geri almamacasına Kadınla bütünleşiyor vücutları Ne yaşarsa Umut Canan da onu yaşıyor Umut un tüm hayatı onun artık Bazen kâbuslara neden oluyor bu hâl Bazen güldürüyor onu Aynı kaderi yaşadığını hissediyor Canan