Müteessir Aşk — İbrahim Halil Özdemir

Ruşen bütün manaların var olduğu bir gezegendi İnsan kendini değerli hissettiği yerde keşfedermiş Yeryüzünün en keskin bıçağı Ruşen in gözleriydi Kadınları ve atları arabalarıyla birlikte aldılar Öldürdükleri erkekleri yolun kenarına çekip sonradan dağların arasına doğru süzüldüler Delirmek üzereydim Bu yapılanlar âdeta vahşetti Artık birilerinin nasıl Fransızlara dur dendiyse bunlara da dur demesi gerekiyordu Ey beyaz kâğıt bugün ne oldu biliyor musun Ben başardım Ruşen in babası onu bana verdi İki hafta sonra düğünümüz var ancak benim elimde hiçbir şey yok Ne beş kuruş para ne Ruşen e takacak bir ziynet eşyası Bu durum beni çok üzüyor Bu durumun müteessir olması beni çok düşündürüyor Şimdi nasıl yapacağımı bilmiyorum Yokluğun içinden çıkan bir delikanlının bir ağanın kızını istemesi ve isteğine ulaşması sefaletinin verdiği müşkül durumdan dolayı sevdiği kıza bir şeyler yapamaması beni çok üzüyor İsterim ki ellerimle Ruşen için kilolarca takı ve ziynet eşyası armağan etmek ancak yokluğun kader olduğunu söylüyorlar Bu kez kaderime boyun eğip kabulleneceğim En kötü ihtimalle köyümüzdeki evi satacağım Bir yolunu bulacağım ancak o ev dedemden yadigâr Babam normal olsaydı muhakkak sattırmazdı Tanıtım Bülteninden