Nasıruddin Şah ve Babiler

Ondokuzuncu yüzyılın ikinci yarısından itibaren önce İran ı hemen sonra da Osmanlı devletini meşgul eden ve bilahire Bahaîlik ismiyle anılacak olan Babîlik Esas olarak Şiilikten ve şiilikdeki mehdi inancından yola çıkmışsa da daha sonra bütün semavî dinleri birleştirdiğini iddia eden yeni bir din haline gelmiştir 1860 lardan Osmanlı devletinin yıkılışına kadar Osmanlı devletinde mecburi ikamete tabi tutulan Bahâîler kendilerini müslümanlık dairesi içerisinde göstermişler ve bu durum Osmanlı aydınları ve idarecilerini de tereddüdlere sevk etmiştir Osmanlı devletinin yıkılışından sonra daha rahat hareket etmeye başlayan Bahâîler inançlarını daha net bir şekilde ortaya koymuşlardır Okuyuculara takdim edilen Süleyman Nazif in Nâsıruddin Şah ve Bâbîler l müellifin müşahedelerine ve duyduklarına da yer vermesi itibarı ile de önemlidir Süleyman Nazif in de eserinde işaret ettiği Mehmed Behçet Yazar ve RefikTemîmî nin birlikte hazırladıkları Beyrut vilayeti isimli eserin birinci cildinde yer alan Bâbîler ye Babizm ile Bâbîler ve babizm hakkında tedklkât ı mahalliyye bölümleri müstesna metinler olmaları dolayısı ile kitaba ilave edilmiştir