Neveser — Muhammed Pamuk

İstanbul un seması artık mavi değildir Minarelerin gölgesi bombaların uğultusuyla titrerken Haydarpaşa nın solgun rıhtımından bir gemi sessizce ayrılır Neveser Üstünde mühimmat asker ve sargı bezlerine sinmiş dualar Lakin ruhu yalnızca çeliğe değil yeryüzünün en derin acılarına emanet edilmiş bir millete aittir Neveser top seslerinden çok sessiz cümlelerle büyür Çünkü bazen en büyük patlama bir yüreğin içinden yükselir en keskin çığlık kimsenin duymadığı bir iç sızısıdır Bir vapurun güvertesinden yükselen ezan sese karıştığında bir annenin dudaklarındaki dua suya karışır Bir yaralının bakışı tarihin soğuk taşlarına işlenmiş bir sır gibi geriye kalır Eğer kalbinize değen bir cümlenin sizi sarsmasına razıysanız Neveser e yaklaşıyorsunuz demektir Bu roman savaşın gürültüsünü değil insanın sesini duymak isteyenler içindir