Nijad Ekrem ve Tefekkür — Recaizade Mahmut Ekrem

Nijad Ekrem on beş yılı biraz aşan 31 Ağustos 1884 1 Mart 1900 kısacık hayatında babası Recaîzade Ekrem in biricik sevinç kaynağı olmuştur R Ekrem kendisini hayata bağlayan Nijad ın doğumundan üç yıl sonra kaleme aldığı Tefekkür de 1887 hastalıklara tutsak kalmış iki evlâdından sonra dünyaya gelen oğlunun varlığıyla şenlenen ruhunu yansıtır Ne ömür şey bu melek Ya Rab sana nasıl hamd ü senâ edeceğimi bilemem Bana hayat içinde diger bir hayat cihan içinde diger bir cihan bir cihân ı feyz â feyz bahş ettin diyen Ekrem in sevinci Nijad ın ölümünden sonra yayımladığı Nijad Ekrem de 1910 yerini derin bir kedere acıya bırakır Üstad Nijad sız geçen on yılın ardından yayımladığı bu yazıt eser inde çaresizliğini oğluna özlemini satır satır dize dize dile getirir Seni rüyada görebilmek temennisiyle uykuya niyet eder gözlerimi yumarım Ben böyle dururken bir nefhanın ansızın yüzüme gözüme çarptığını duyarım Bunu senin ruhun zannederek bir heyecân ı tehâlükle gözlerimi açarım Bu hal bazan defeatla tekerrür eder Fakat o da biter Nihayet uyku galebe edince kendimden geçerim Bazan hiçbir şey göremem Bazan karışık rüyalar içinde sen bana hayal meyal görünürsün Sevinerek derhal uyanırım Ruhumda benden evvel uyanan hicran matemî çehresini bana gösterir O zaman düşünürüm ki sen mevcut değilsin Ekseriya seher hengâmı yatağımdan fırlarım Pencerenin önüne gelir elimi şakağıma kor gökyüzüne nasb ı nazar ederek düşünürüm Zihnime bin şey birden gelir Düşünürüm düşünürüm senin her hatıran ruhumu kalbimi yeniden yeniye ahzan ile doldurur Ekseriya sakin sakin yana yana birçok ağlar bir kucak toprak gibi harâb ı hicrân bir tarafa yığılırım Bazan ağlamamak için yerimden fırlar odanın içinde büyük adımlarla dolaşmağa başlarım Lâkin bu tedbir âciz kalır Sıkılırım boğulurum Nihayet mağdûr ı tâli bir yetîm i bî kes gibi hıçkıra hıçkıra ağlamaktan başka çare kalmaz Ağlarım İçimdeki zehirlerin birazı gözyaşlarımla beraber dökülür gider Ruhumda bir hıffet hissederim Tekrar gelir pencereden gökyüzüne bakar yine düşünmeğe başlarım Bu fasıl fasıl düşüncelerimin her birisi Ah Nijadcığım Neredesin nidâ yı ye siyle nakaratlanır Ülkemizde anı türünün ilk örneklerinden olan Nijad Ekrem aynı zamanda nekrolojik bir metin olarak da Türk edebiyatında ender bir yere sahiptir Üstadın ölümünün yüzüncü yılı anısına hazırlanan Recaîzade Mahmut Ekrem Külliyatının ilk cildi bu eşsiz kitabı barındırıyor

Nijad Ekrem on beş yılı biraz aşan 31 Ağustos 1884 1 Mart 1900 kısacık hayatında babası Recaîzade Ekrem in biricik sevinç kaynağı olmuştur R Ekrem kendisini hayata bağlayan Nijad ın doğumundan üç yıl sonra kaleme aldığı Tefekkür de 1887 hastalıklara tutsak kalmış iki evlâdından sonra dünyaya gelen oğlunun varlığıyla şenlenen ruhunu yansıtır Ne ömür şey bu melek Ya Rab sana nasıl hamd ü senâ edeceğimi bilemem Bana hayat içinde diger bir hayat cihan içinde diger bir cihan bir cihân ı feyz â feyz bahş ettin diyen Ekrem in sevinci Nijad ın ölümünden sonra yayımladığı Nijad Ekrem de 1910 yerini derin bir kedere acıya bırakır Üstad Nijad sız geçen on yılın ardından yayımladığı bu yazıt eser inde çaresizliğini oğluna özlemini satır satır dize dize dile getirir Seni rüyada görebilmek temennisiyle uykuya niyet eder gözlerimi yumarım Ben böyle dururken bir nefhanın ansızın yüzüme gözüme çarptığını duyarım Bunu senin ruhun zannederek bir heyecân ı tehâlükle gözlerimi açarım Bu hal bazan defeatla tekerrür eder Fakat o da biter Nihayet uyku galebe edince kendimden geçerim Bazan hiçbir şey göremem Bazan karışık rüyalar içinde sen bana hayal meyal görünürsün Sevinerek derhal uyanırım Ruhumda benden evvel uyanan hicran matemî çehresini bana gösterir O zaman düşünürüm ki sen mevcut değilsin Ekseriya seher hengâmı yatağımdan fırlarım Pencerenin önüne gelir elimi şakağıma kor gökyüzüne nasb ı nazar ederek düşünürüm Zihnime bin şey birden gelir Düşünürüm düşünürüm senin her hatıran ruhumu kalbimi yeniden yeniye ahzan ile doldurur Ekseriya sakin sakin yana yana birçok ağlar bir kucak toprak gibi harâb ı hicrân bir tarafa yığılırım Bazan ağlamamak için yerimden fırlar odanın içinde büyük adımlarla dolaşmağa başlarım Lâkin bu tedbir âciz kalır Sıkılırım boğulurum Nihayet mağdûr ı tâli bir yetîm i bî kes gibi hıçkıra hıçkıra ağlamaktan başka çare kalmaz Ağlarım İçimdeki zehirlerin birazı gözyaşlarımla beraber dökülür gider Ruhumda bir hıffet hissederim Tekrar gelir pencereden gökyüzüne bakar yine düşünmeğe başlarım Bu fasıl fasıl düşüncelerimin her birisi Ah Nijadcığım Neredesin nidâ yı ye siyle nakaratlanır Ülkemizde anı türünün ilk örneklerinden olan Nijad Ekrem aynı zamanda nekrolojik bir metin olarak da Türk edebiyatında ender bir yere sahiptir Üstadın ölümünün yüzüncü yılı anısına hazırlanan Recaîzade Mahmut Ekrem Külliyatının ilk cildi bu eşsiz kitabı barındırıyor

Nijad Ekrem on beş yılı biraz aşan 31 Ağustos 1884 1 Mart 1900 kısacık hayatında babası Recaîzade Ekrem in biricik sevinç kaynağı olmuştur R Ekrem kendisini hayata bağlayan Nijad ın doğumundan üç yıl sonra kaleme aldığı Tefekkür de 1887 hastalıklara tutsak kalmış iki evlâdından sonra dünyaya gelen oğlunun varlığıyla şenlenen ruhunu yansıtır Ne ömür şey bu melek Ya Rab sana nasıl hamd ü senâ edeceğimi bilemem Bana hayat içinde diger bir hayat cihan içinde diger bir cihan bir cihân ı feyz â feyz bahş ettin diyen Ekrem in sevinci Nijad ın ölümünden sonra yayımladığı Nijad Ekrem de 1910 yerini derin bir kedere acıya bırakır Üstad Nijad sız geçen on yılın ardından yayımladığı bu yazıt eser inde çaresizliğini oğluna özlemini satır satır dize dize dile getirir Seni rüyada görebilmek temennisiyle uykuya niyet eder gözlerimi yumarım Ben böyle dururken bir nefhanın ansızın yüzüme gözüme çarptığını duyarım Bunu senin ruhun zannederek bir heyecân ı tehâlükle gözlerimi açarım Bu hal bazan defeatla tekerrür eder Fakat o da biter Nihayet uyku galebe edince kendimden geçerim Bazan hiçbir şey göremem Bazan karışık rüyalar içinde sen bana hayal meyal görünürsün Sevinerek derhal uyanırım Ruhumda benden evvel uyanan hicran matemî çehresini bana gösterir O zaman düşünürüm ki sen mevcut değilsin Ekseriya seher hengâmı yatağımdan fırlarım Pencerenin önüne gelir elimi şakağıma kor gökyüzüne nasb ı nazar ederek düşünürüm Zihnime bin şey birden gelir Düşünürüm düşünürüm senin her hatıran ruhumu kalbimi yeniden yeniye ahzan ile doldurur Ekseriya sakin sakin yana yana birçok ağlar bir kucak toprak gibi harâb ı hicrân bir tarafa yığılırım Bazan ağlamamak için yerimden fırlar odanın içinde büyük adımlarla dolaşmağa başlarım Lâkin bu tedbir âciz kalır Sıkılırım boğulurum Nihayet mağdûr ı tâli bir yetîm i bî kes gibi hıçkıra hıçkıra ağlamaktan başka çare kalmaz Ağlarım İçimdeki zehirlerin birazı gözyaşlarımla beraber dökülür gider Ruhumda bir hıffet hissederim Tekrar gelir pencereden gökyüzüne bakar yine düşünmeğe başlarım Bu fasıl fasıl düşüncelerimin her birisi Ah Nijadcığım Neredesin nidâ yı ye siyle nakaratlanır Ülkemizde anı türünün ilk örneklerinden olan Nijad Ekrem aynı zamanda nekrolojik bir metin olarak da Türk edebiyatında ender bir yere sahiptir Üstadın ölümünün yüzüncü yılı anısına hazırlanan Recaîzade Mahmut Ekrem Külliyatının ilk cildi bu eşsiz kitabı barındırıyor

Nijad Ekrem on beş yılı biraz aşan 31 Ağustos 1884 1 Mart 1900 kısacık hayatında babası Recaîzade Ekrem in biricik sevinç kaynağı olmuştur R Ekrem kendisini hayata bağlayan Nijad ın doğumundan üç yıl sonra kaleme aldığı Tefekkür de 1887 hastalıklara tutsak kalmış iki evlâdından sonra dünyaya gelen oğlunun varlığıyla şenlenen ruhunu yansıtır Ne ömür şey bu melek Ya Rab sana nasıl hamd ü senâ edeceğimi bilemem Bana hayat içinde diger bir hayat cihan içinde diger bir cihan bir cihân ı feyz â feyz bahş ettin diyen Ekrem in sevinci Nijad ın ölümünden sonra yayımladığı Nijad Ekrem de 1910 yerini derin bir kedere acıya bırakır Üstad Nijad sız geçen on yılın ardından yayımladığı bu yazıt eser inde çaresizliğini oğluna özlemini satır satır dize dize dile getirir Seni rüyada görebilmek temennisiyle uykuya niyet eder gözlerimi yumarım Ben böyle dururken bir nefhanın ansızın yüzüme gözüme çarptığını duyarım Bunu senin ruhun zannederek bir heyecân ı tehâlükle gözlerimi açarım Bu hal bazan defeatla tekerrür eder Fakat o da biter Nihayet uyku galebe edince kendimden geçerim Bazan hiçbir şey göremem Bazan karışık rüyalar içinde sen bana hayal meyal görünürsün Sevinerek derhal uyanırım Ruhumda benden evvel uyanan hicran matemî çehresini bana gösterir O zaman düşünürüm ki sen mevcut değilsin Ekseriya seher hengâmı yatağımdan fırlarım Pencerenin önüne gelir elimi şakağıma kor gökyüzüne nasb ı nazar ederek düşünürüm Zihnime bin şey birden gelir Düşünürüm düşünürüm senin her hatıran ruhumu kalbimi yeniden yeniye ahzan ile doldurur Ekseriya sakin sakin yana yana birçok ağlar bir kucak toprak gibi harâb ı hicrân bir tarafa yığılırım Bazan ağlamamak için yerimden fırlar odanın içinde büyük adımlarla dolaşmağa başlarım Lâkin bu tedbir âciz kalır Sıkılırım boğulurum Nihayet mağdûr ı tâli bir yetîm i bî kes gibi hıçkıra hıçkıra ağlamaktan başka çare kalmaz Ağlarım İçimdeki zehirlerin birazı gözyaşlarımla beraber dökülür gider Ruhumda bir hıffet hissederim Tekrar gelir pencereden gökyüzüne bakar yine düşünmeğe başlarım Bu fasıl fasıl düşüncelerimin her birisi Ah Nijadcığım Neredesin nidâ yı ye siyle nakaratlanır Ülkemizde anı türünün ilk örneklerinden olan Nijad Ekrem aynı zamanda nekrolojik bir metin olarak da Türk edebiyatında ender bir yere sahiptir Üstadın ölümünün yüzüncü yılı anısına hazırlanan Recaîzade Mahmut Ekrem Külliyatının ilk cildi bu eşsiz kitabı barındırıyor

Nijad Ekrem on beş yılı biraz aşan 31 Ağustos 1884 1 Mart 1900 kısacık hayatında babası Recaîzade Ekrem in biricik sevinç kaynağı olmuştur R Ekrem kendisini hayata bağlayan Nijad ın doğumundan üç yıl sonra kaleme aldığı Tefekkür de 1887 hastalıklara tutsak kalmış iki evlâdından sonra dünyaya gelen oğlunun varlığıyla şenlenen ruhunu yansıtır Ne ömür şey bu melek Ya Rab sana nasıl hamd ü senâ edeceğimi bilemem Bana hayat içinde diger bir hayat cihan içinde diger bir cihan bir cihân ı feyz â feyz bahş ettin diyen Ekrem in sevinci Nijad ın ölümünden sonra yayımladığı Nijad Ekrem de 1910 yerini derin bir kedere acıya bırakır Üstad Nijad sız geçen on yılın ardından yayımladığı bu yazıt eser inde çaresizliğini oğluna özlemini satır satır dize dize dile getirir Seni rüyada görebilmek temennisiyle uykuya niyet eder gözlerimi yumarım Ben böyle dururken bir nefhanın ansızın yüzüme gözüme çarptığını duyarım Bunu senin ruhun zannederek bir heyecân ı tehâlükle gözlerimi açarım Bu hal bazan defeatla tekerrür eder Fakat o da biter Nihayet uyku galebe edince kendimden geçerim Bazan hiçbir şey göremem Bazan karışık rüyalar içinde sen bana hayal meyal görünürsün Sevinerek derhal uyanırım Ruhumda benden evvel uyanan hicran matemî çehresini bana gösterir O zaman düşünürüm ki sen mevcut değilsin Ekseriya seher hengâmı yatağımdan fırlarım Pencerenin önüne gelir elimi şakağıma kor gökyüzüne nasb ı nazar ederek düşünürüm Zihnime bin şey birden gelir Düşünürüm düşünürüm senin her hatıran ruhumu kalbimi yeniden yeniye ahzan ile doldurur Ekseriya sakin sakin yana yana birçok ağlar bir kucak toprak gibi harâb ı hicrân bir tarafa yığılırım Bazan ağlamamak için yerimden fırlar odanın içinde büyük adımlarla dolaşmağa başlarım Lâkin bu tedbir âciz kalır Sıkılırım boğulurum Nihayet mağdûr ı tâli bir yetîm i bî kes gibi hıçkıra hıçkıra ağlamaktan başka çare kalmaz Ağlarım İçimdeki zehirlerin birazı gözyaşlarımla beraber dökül

Nijad Ekrem on beş yılı biraz aşan 31 Ağustos 1884 1 Mart 1900 kısacık hayatında babası Recaîzade Ekrem in biricik sevinç kaynağı olmuştur R Ekrem kendisini hayata bağlayan Nijad ın doğumundan üç yıl sonra kaleme aldığı Tefekkür de 1887 hastalıklara tutsak kalmış iki evlâdından sonra dünyaya gelen oğlunun varlığıyla şenlenen ruhunu yansıtır Ne ömür şey bu melek Ya Rab sana nasıl hamd ü senâ edeceğimi bilemem Bana hayat içinde diger bir hayat cihan içinde diger bir cihan bir cihân ı feyz â feyz bahş ettin diyen Ekrem in sevinci Nijad ın ölümünden sonra yayımladığı Nijad Ekrem de 1910 yerini derin bir kedere acıya bırakır Üstad Nijad sız geçen on yılın ardından yayımladığı bu yazıt eser inde çaresizliğini oğluna özlemini satır satır dize dize dile getirir Seni rüyada görebilmek temennisiyle uykuya niyet eder gözlerimi yumarım Ben böyle dururken bir nefhanın ansızın yüzüme gözüme çarptığını duyarım Bunu senin ruhun zannederek bir heyecân ı tehâlükle gözlerimi açarım Bu hal bazan defeatla tekerrür eder Fakat o da biter Nihayet uyku galebe edince kendimden geçerim Bazan hiçbir şey göremem Bazan karışık rüyalar içinde sen bana hayal meyal görünürsün Sevinerek derhal uyanırım Ruhumda benden evvel uyanan hicran matemî çehresini bana gösterir O zaman düşünürüm ki sen mevcut değilsin Ekseriya seher hengâmı yatağımdan fırlarım Pencerenin önüne gelir elimi şakağıma kor gökyüzüne nasb ı nazar ederek düşünürüm Zihnime bin şey birden gelir Düşünürüm düşünürüm senin her hatıran ruhumu kalbimi yeniden yeniye ahzan ile doldurur Ekseriya sakin sakin yana yana birçok ağlar bir kucak toprak gibi harâb ı hicrân bir tarafa yığılırım Bazan ağlamamak için yerimden fırlar odanın içinde büyük adımlarla dolaşmağa başlarım Lâkin bu tedbir âciz kalır Sıkılırım boğulurum Nihayet mağdûr ı tâli bir yetîm i bî kes gibi hıçkıra hıçkıra ağlamaktan başka çare kalmaz Ağlarım İçimdeki zehirlerin birazı gözyaşlarımla beraber dökülür gider Ruhumda bir hıffet hissederim Tekrar gelir pencereden gökyüzüne bakar yine düşünmeğe başlarım Bu fasıl fasıl düşüncelerimin her birisi Ah Nijadcığım Neredesin nidâ yı ye siyle nakaratlanır Ülkemizde anı türünün ilk örneklerinden olan Nijad Ekrem aynı zamanda nekrolojik bir metin olarak da Türk edebiyatında ender bir yere sahiptir Üstadın ölümünün yüzüncü yılı anısına hazırlanan Recaîzade Mahmut Ekrem Külliyatının ilk cildi bu eşsiz kitabı barındırıyor