Nivişta Pirika Min — Eyub Turgay

Çi dem û wexta ku destê xwe dihingivînim vê nivişta ku gorbihuşta pîrika min daye min mîna ku ruh ji min kişiyabe bi carekê re dicefilim Tu dibêjî qey tiştekî nedîtî û dûrî çavan mîna enerjiyê ji nava niviştê derbasî serê tiliyên min dibe û ji wir jî li temamê bedena min belav dibe laşê min dişibe hişk dibe bi ser hev de dicive û bê liv dimînim Ziman li min dişikê gotinek tenê jî ji nava lêvên min naşemite Her carê demeke dirêj li wir dimînim sekinî heta ku destê min diqerime û dixilxile xwarê Wê hîngê ez bi xwe ve têm û careke din hêdî hêdî xwîn di canê min de digere Paşê ez di bin çavan re li kesên derdora xwe mêze dikim dema ez digihîjim wê qenaetê ku bala kesî li ser min e hema ez xwe dixim rewş û halê xwe yê berê û deng ji xwe naynim Nexwe wê navê dînbûnê bi dû min bixin û ez ê bihetikim ku xwe bi ava heft çeman jî bişom ez ê nikaribim wî navî ji ser xwe bavêjim Rojekê piştî ku nimêja xwe qedand gazî min kir ku ez biçim cem wê Ez çûm û li tenişta wê li ser çokan rûniştim û min her du destên xwe danîn ser çokên xwe mîna ku ez li hemberî tiştekî pîroz û miqedes çûbim secdeyê min xwe nedilivand Ez û ew bi tenê bûn Destê xwe yê ricifokî bir paxila xwe û ji wir niviştek derxist Bi destê min girt û nivişt xist deste min Bila ev nivişt li cem te be karxezala min Têke stûyê xwe ne bide hinekan û ne jî wenda bike Nebî nebî ku tu van gotinên min ji bîr bikî ha Te fam kir Baş lê miqate be Gotinek jî ji devê min derneket min digot qey ku ez tiştekî bêjim ez ê gunehkar bibim Min zîq li nivişta di deste xwe de mêze dikir

Eyub Turgay tarafından kaleme alınan Nivişta Pirika Min Aram Yayınları eseri olarak okurlarla buluşuyor Nivişta Pirika Min Eyub Turgay Kitap Özeti Çi dem û wexta ku destê xwe dihingivînim vê nivişta ku gorbihuşta pîrika min daye min mîna ku ruh ji min kişiyabe bi carekê re dicefilim Tu dibêjî qey tiştekî nedîtî û dûrî çavan mîna enerjiyê ji nava niviştê derbasî serê tiliyên min dibe û ji wir jî li temamê bedena min belav dibe laşê min dişibe hişk dibe bi ser hev de dicive û bê liv dimînim Ziman li min dişikê gotinek tenê jî ji nava lêvên min naşemite Her carê demeke dirêj li wir dimînim sekinî heta ku destê min diqerime û dixilxile xwarê Wê hîngê ez bi xwe ve têm û careke din hêdî hêdî xwîn di canê min de digere Paşê ez di bin çavan re li kesên derdora xwe mêze dikim dema ez digihîjim wê qenaetê ku bala kesî li ser min e hema ez xwe dixim rewş û halê xwe yê berê û deng ji xwe naynim Nexwe wê navê dînbûnê bi dû min bixin û ez ê bihetikim ku xwe bi ava heft çeman jî bişom ez ê nikaribim wî navî ji ser xwe bavêjim Rojekê piştî ku nimêja xwe qedand gazî min kir ku ez biçim cem wê Ez çûm û li tenişta wê li ser çokan rûniştim û min her du destên xwe danîn ser çokên xwe mîna ku ez li hemberî tiştekî pîroz û miqedes çûbim secdeyê min xwe nedilivand Ez û ew bi tenê bûn Destê xwe yê ricifokî bir paxila xwe û ji wir niviştek derxist Bi destê min girt û nivişt xist deste min Bila ev nivişt li cem te be karxezala min Têke stûyê xwe ne bide hinekan û ne jî wenda bike Nebî nebî ku tu van gotinên min ji bîr bikî ha Te fam kir Baş lê miqate be Gotinek jî ji devê min derneket min digot qey ku ez tiştekî bêjim ez ê gunehkar bibim Min zîq li nivişta di deste xwe de mêze dikir Yayınevi Aram Yayınları Yazar Eyub Turgay Sayfa 104 Sayfa Kağıt 1 Hamur Boyut 13 50x21 00 cm Basım Yılı Haziran 2023 Barkod 9789758242962 Kategori Kürt Edebiyatı Roman

Çi dem û wexta ku destê xwe dihingivînim vê nivişta ku gorbihuşta pîrika min daye min mîna ku ruh ji min kişiyabe bi carekê re dicefilim Tu dibêjî qey tiştekî nedîtî û dûrî çavan mîna enerjiyê ji nava niviştê derbasî serê tiliyên min dibe û ji wir jî li temamê bedena min belav dibe laşê min dişibe hişk dibe bi ser hev de dicive û bê liv dimînim Ziman li min dişikê gotinek tenê jî ji nava lêvên min naşemite Her carê demeke dirêj li wir dimînim sekinî heta ku destê min diqerime û dixilxile xwarê Wê hîngê ez bi xwe ve têm û careke din hêdî hêdî xwîn di canê min de digere Paşê ez di bin çavan re li kesên derdora xwe mêze dikim dema ez digihîjim wê qenaetê ku bala kesî li ser min e hema ez xwe dixim rewş û halê xwe yê berê û deng ji xwe naynim Nexwe wê navê dînbûnê bi dû min bixin û ez ê bihetikim ku xwe bi ava heft çeman jî bişom ez ê nikaribim wî navî ji ser xwe bavêjim Rojekê piştî ku nimêja xwe qedand gazî min kir ku ez biçim cem wê Ez çûm û li tenişta wê li ser çokan rûniştim û min her du destên xwe danîn ser çokên xwe mîna ku ez li hemberî tiştekî pîroz û miqedes çûbim secdeyê min xwe nedilivand Ez û ew bi tenê bûn Destê xwe yê ricifokî bir paxila xwe û ji wir niviştek derxist Bi destê min girt û nivişt xist deste min Bila ev nivişt li cem te be karxezala min Têke stûyê xwe ne bide hinekan û ne jî wenda bike Nebî nebî ku tu van gotinên min ji bîr bikî ha Te fam kir Baş lê miqate be Gotinek jî ji devê min derneket min digot qey ku ez tiştekî bêjim ez ê gunehkar bibim Min zîq li nivişta di deste xwe de mêze dikir